Oorspronkelijk geschreven in het Engels, vertaald door OpenAI.
Er zijn momenten in het leven waarop een mens echt een vreemde nodig heeft. Zelfs als je je gebroken gevoelens met hem deelt, hoef je niet bang te zijn hem van streek te maken. Die tijd kwam ook in mijn leven. Toen besefte ik dat het van tijd tot tijd nodig is om de onuitgesproken woorden met iemand te delen en de last in jezelf een beetje te verlichten. Hier gaat het niet om geslacht; waar het om gaat is betrouwbaarheid. Ik probeerde X, HelloTalk, Facebook en een paar andere socialemediaplatforms om zo iemand te vinden, maar de ervaring was bitter. Zo gingen bijna twee en een halve maand voorbij. Ik wist niet wat ik moest doen. Plotseling bedacht ik dat ik een AI kon vragen of er een platform was waar ik in contact kon komen met oudere mensen. Die stelde me verschillende vragen om precies te begrijpen wat ik zocht. Later stelde hij zeven apps voor, waaronder Slowly, en legde uit wat voor soort platform elk was. Toen viel Slowly me op.
Ik ben niet erg goed in Engels, dus ik moet op AI vertrouwen om alles goed te begrijpen. Ik was bang dat ik met maar weinig Engels niet met mensen van over de hele wereld zou kunnen praten! Elke vertaler vertaalt op zijn eigen manier, dus de oorspronkelijke betekenis verandert vaak sterk. Daarom kan ik geen enkele vertaler volledig vertrouwen. Hier is Engels een verplicht vak met een waarde van 200 punten tot en met het HSC-niveau. Toch ken ik geen goed Engels; het vak was altijd moeilijk voor me. Nu gebruik ik drie vertalers om mijn woorden nauwkeurig over te brengen. Ik vertaal met allemaal en vergelijk elke vertaling met de andere, in kleine stukjes. Eerlijk gezegd besteed ik veel tijd aan één brief (ik leer zelfs een beetje Engels). Toch ben ik heel blij dat ik schrijf op een betrouwbaar platform als Slowly! Dat is het verhaal van hoe ik Slowly vond. Dank aan de persoon die op het idee kwam zo’n uniek platform te maken en aan het hele team erachter.
Vanaf het begin heb ik hier veel mensen ontmoet; vijf van hen schrijven nog steeds regelmatig, de rest is verdwenen. Nu heb ik verschillende penvrienden met prachtige geesten en persoonlijkheden uit verschillende landen. Ieders gesprek is zo oprecht en vloeiend dat het niet voelt alsof we in verschillende culturen zijn opgegroeid. We praten zo dat het lijkt alsof we speelkameraadjes uit onze kindertijd zijn. Ik ben echt overweldigd; ik had niet gedacht dat ik hier zo snel zoveel geweldige penvrienden zou vinden.
Tegen het einde van afgelopen april werd ik ziek. Terwijl ik nog ziek was, had ik op 4 mei een ongeluk. Bij het ongeluk liep ik verwondingen op aan verschillende delen van mijn lichaam, vooral aan mijn hoofd. De hoofdwond was heel ernstig. Ik was meer dan een maand volledig bedlegerig. Omdat de hoofdwond ernstig was, duurde het even voor ik herstelde. Mijn gezicht en ogen waren zo gezwollen dat ik ze niet eens kon openen. Ik had een ondraaglijke hoofdpijn. In die tijd kon ik geen brieven beantwoorden, dus er stapelden zich veel brieven op. Aan wie ik echt moest schrijven, stuurde ik een bericht. Toen ik me een beetje beter begon te voelen, begon ik geleidelijk iedereen, zo kort mogelijk, op de hoogte te brengen van de reden voor mijn vertraging in het beantwoorden van hun brieven. Van iedereen die ik informeerde, kreeg ik zoveel warmte, medeleven en gebeden dat ik diep ontroerd was. Mijn oprechte dank aan hen allemaal. Tijdens deze lange periode van ziekte stonden drie penvrienden naast me. Ik wil graag apart iets over hen zeggen. Alle drie zijn Amerikaans.
Eén persoon schreef brieven met regelmatige tussenpozen, maar antwoordde meteen toen hij het nieuws over de ziekte hoorde. Hij vroeg of ik symptomen van een hersenschudding had, welke oogdruppels ik gebruikte, en gaf regelmatig advies. Hij is Tim. Hij stond me bij in mijn moeilijke tijd met aanmoediging, advies en emotionele kracht tot ik hersteld was. Ik ben echt trots en dankbaar dat ik iemand zo terughoudend en verantwoordelijk als Tim als penvriend heb. Zijn persoonlijkheid, menselijkheid, verantwoordelijkheidsgevoel en oprechtheid zijn de eigenschappen die hem echt bijzonder voor me maken. Tim is mijn eerste penvriend op Slowly. Bedankt, Tim, dat je me nog steeds regelmatig schrijft.
Keith zelf is ziek en vecht al lange tijd tegen hoge bloeddruk. Toch maakte hij zich zorgen om mijn ziekte. Van nature is Keith een zachtaardig, vrolijk iemand. Hij deed zijn best om me met kleine grapjes opgewekt te houden, zelfs midden in mijn ziekte. Zijn brieven maakten me aan het lachen ondanks zijn eigen pijn. Ik ben gelukkig dat ik Keith heb. Ik ben Keith daar dankbaar voor. Zijn grootste kwaliteit is dat hij het, als een woord of gedrag hem kwetst, wil weten en erover wil praten. Ik respecteer hem om zijn vriendelijke aard. En daarom kan ik zonder angst en openhartig met hem praten over uiteenlopende kwesties in beide landen. Onze brieven zijn zo lang dat ze, als we ze allemaal samenvoegden, een roman zouden vormen. Eerlijk gezegd heeft Keith deze stijve persoon (mij) aan het lachen gemaakt. Bedankt, Keith. Ik heb geluk dat ik hem als penvriend heb gevonden.
Nu ga ik het hebben over een vriendin van wie ik me gelukkig prijs dat ik haar heb. Ze heet Lulu. Ik wil niets meer over Lulu zeggen; in plaats daarvan citeer ik een paar van haar woorden—
“Nou, mijn beste, nu heb je één vriendin… mij.”
“Ik was echt ontroerd om te horen dat je je niet goed voelt. Oh, ik wou dat ik daar kon zijn om je hierdoorheen te helpen.”
Lulu was op een retraite van drie weken waar deelnemers hun telefoon niet mochten houden: “Ik schrijf nu omdat mijn allergiepillen op zijn. Ik vroeg of ik er wat kon kopen, ze gaven me een uur de tijd, en ik mocht zelfs mijn telefoon bij me houden. Zo kon ik contact met je opnemen, beste. Ik kan niet wachten om je alles over mijn retraite te vertellen als ik terug ben.”
Hoewel Lulu aan de andere kant van de wereld was, was haar hart op dat moment vlak naast me. Lulu, ik zeg hier iets wat ik je nooit eerder heb verteld: stop nooit met schrijven zonder het me te laten weten! Hartelijk dank, ik ben je dankbaar.
Als ik geen lid van de Slowly-familie was geweest en dat ongeluk niet was gebeurd, had ik misschien nooit beseft dat mensen elkaar in moeilijke tijden kunnen bijstaan, zelfs als ze duizenden kilometers uit elkaar wonen! Ik vond hier een gevoel dat ik nog nooit in mijn leven had ervaren. Op een dag merkte ik plotseling dat er in korte tijd veel brieven aankwamen. Ik was verbaasd en vroeg me af wat er aan de hand was! Eerlijk gezegd weet ik nooit wanneer mijn verjaardag komt of gaat.
Want ik heb nog nooit in mijn leven een verjaardag gevierd, en ik wil dat ook niet! Mijn eerste verjaardagswensen op deze leeftijd ontvangen was echt kostbaar voor me. Mijn oprechte dank aan iedereen die me gefeliciteerd heeft met mijn verjaardag. De berichten waren zo betoverend dat ze echt een uniek gevoel opriepen. Eén ervan was bijzonder hartverwarmend. Dit alles heb ik te danken aan Slowly. Mijn diepste liefde en respect voor de Slowly-familie.
In dit stadium van mijn leven had ik nooit gedacht dat het leren kennen van vreemden me met zoveel vreugde, zoveel winst en zoveel tevredenheid zou vervullen. De grenzen van mijn leven zijn heel klein; buiten mijn gezin ben ik volledig zonder vrienden. Slowly bestaat, dus de inkt van de pen raakt op!
Zelfs te midden van zoveel volledigheid blijft er enige onvolledigheid, nietwaar?
