Oorspronkelijk geschreven in het Engels, vertaald door OpenAI.
Ik ontdekte Slowly eind 2019 of begin 2020, net voordat de pandemie Indonesië bereikte. Ik was aan het scrollen door de Play Store toen ik de app zag en dacht: “Huh? Een digitale versie van slakkenpost? Interessant!” Mijn nieuwsgierigheid won het, dus ik downloadde het.
Ik weet niet meer naar wie mijn allereerste brief ging (het is al te lang geleden!), maar ik herinner me het gevoel nog goed—een gelijke mix van zenuwen en opwinding. In het begin kreeg ik wat afwijzingen. Sommige van mijn eerste brieven kregen nooit een antwoord. Maar er was iets aan Slowly waardoor ik bleef. Ik vond het idee geweldig om op een langzame en bewuste manier vriendschappen op te bouwen, één doordachte brief tegelijk.
Wat vind ik het allerleukst? De verwachting—de vreugde van het wachten op een antwoord, zonder te weten welk verhaal, welke emotie of cultuur er in die digitale envelop zal zitten. En natuurlijk… de postzegels! Ik ben helemaal gek op het verzamelen van postzegels uit verschillende landen en het vieren van internationale themacollecties.
Via Slowly heb ik mensen van over de hele wereld leren kennen. Ik heb veel geleerd over hun culturen, hun dagelijks leven en zelfs hun keukens. Ik heb geprobeerd enkele van de gerechten te maken die mijn penvrienden met mij hebben gedeeld: Indiase Jalebi, Braziliaanse Goiabada, Japanse sakura-gelei en Koreaanse kimchi—laten we zeggen dat mijn pogingen niet perfect waren, maar zeker leuk. Sommige van mijn penvrienden zijn zelfs blijvende vrienden geworden, en we houden nu contact via sociale media.
Slakkenpost klinkt misschien ouderwets, maar Slowly geeft er een moderne draai aan met dezelfde oprechte opwinding. Als je op zoek bent naar een echte connectie, is Slowly de plek om die te vinden—één brief tegelijk.
