Oorspronkelijk geschreven in het Engels, vertaald door OpenAI.
Ik was eenzaam toen ik begon. Dat is de waarheid over hoe ik hier terechtkwam.
En het was een sprong in het duister waarvoor ik mezelf moest overtuigen om die te wagen. Hoe zou ik weten of mensen met die oude, gekke ik wilden praten? Zouden ze überhaupt geïnteresseerd zijn in wat ik te zeggen had?
Toch begon ik berichten te sturen.
En zelfs in het begin kwamen en gingen de mensen met wie ik begon te praten.
Tot sommige gesprekken langer begonnen te worden. Ik raakte er langzaam aan gewend en begon langere brieven te schrijven. Mensen beter te leren kennen.
Sommigen meer dan anderen.
Redenen genoeg natuurlijk voor anderen om te verdwijnen. Zelfs na maanden van praten.
Tot de juiste persoon langskwam. Hoewel ik heel goed wist dat het oorspronkelijke doel van deze app niet daten was, gebeurde het toch. Niet alleen dat, maar we kwamen ook nog eens van tegenovergestelde kanten van de wereld. Na bijna een jaar praatten we natuurlijk op een andere, snellere app.
Dat er nog een sprong in het duister gemaakt moest worden, ging door mijn hoofd. Een nog grotere.
Ik had nog nooit gevlogen. En nu ging ik naar de andere kant van de wereld.
Zou ze daar echt zijn? Waar stapte ik eigenlijk in?
En toch werd er een stap gezet.
Wachtend in een vreemd land, zonder enige eerdere ervaring.
Tot zij aankwam.
We gingen samen door het onbekende en kwamen er aan de andere kant hand in hand uit.
Na alle woorden die we gedeeld hadden, kennen we elkaar volledig.
En uiteindelijk liet de ontmoeting ons zien dat dit was wat moest gebeuren.
Op een app voor penvrienden vonden we elkaar.
Nu zijn we getrouwd en plannen we om onze eigen familie te stichten.
Je weet nooit echt waar je je levenspartner zult vinden. Maar ze zijn daarbuiten.
Ik hou van mijn vrouw. En ik ben blij dat deze app ons samen heeft gebracht.
