Oorspronkelijk geschreven in het Engels, vertaald door OpenAI.
Sommige verhalen worden geboren uit een blik.
Het onze werd geboren uit een brief.
Toen ik Mabel hier op Slowly ontmoette, woonde ik in Japan en zij in België. Twee verschillende werelden, twee verre tijdzones, twee levens die nooit hadden gedacht elkaar te kruisen — totdat één brief alles veranderde.
In het begin waren het slechts verlegen woorden, vol nieuwsgierigheid en het verlangen om elkaar te leren kennen. Maar beetje bij beetje werd elke brief meer dan alleen een bericht. Het was een stukje ziel dat via de post van de tijd werd verzonden. En de tijd zorgde teder voor ons.
Brief na brief bouwden we iets op dat niet langer binnen schermen paste. Er was genegenheid tussen de regels, lachen dat over kaarten heen reisde, en stiltes die luider spraken dan welk woord dan ook. Slowly leerde ons vertragen. En zonder haast kwam de liefde.
Met de tijd evolueerden onze gesprekken: we hadden videogesprekken, ontmoetten elkaar virtueel voor picknicks en kookten zelfs samen via de schermen. Elk moment bracht ons dichter bij elkaar, ook al zaten we nog steeds in verschillende landen.
Nu ik terugkijk, voelt het nog steeds als een droom om te zeggen dat we elkaar hier ontmoetten, tussen virtuele postzegels en nerveus wachten.
Maar de droom werd werkelijkheid toen we elkaar eind augustus in Brazilië ontmoetten.
Het waren dagen vol ontdekkingen: het geluid van de stem die ik alleen had gelezen, de aanraking van de handen die ik me alleen had voorgesteld, de glimlach die me zo lang had vergezeld, zelfs van ver. We bleven samen tot begin oktober, en elke seconde was het bewijs dat liefde continenten kan oversteken wanneer ze echt is.
En nu ga ik naar België om nog dichter bij haar te zijn. Over een paar maanden gaan we trouwen — maar sst, vertel het aan niemand! We willen dit geheim voorlopig alleen voor onszelf houden 😂🥹
Deze brief is een bedankje aan Slowly, voor het verbinden van onwaarschijnlijke lotsbestemmingen.
En aan Mabel, voor het zijn van de mooiste toevalligheid in mijn leven.
Moge dit verhaal je eraan herinneren dat liefde geen haast heeft.
Soms komt ze langzaam, brief voor brief, totdat ze wordt wat ze altijd had moeten zijn.
