Oryginalnie napisane w języku angielskim, przetłumaczone przez OpenAI.
Byłem samotny, kiedy zaczynałem. To jest prawda o tym, jak się tu znalazłem.
I był to strzał w ciemno, na który musiałem sam siebie przekonać. Skąd miałem wiedzieć, czy ludzie chcieliby rozmawiać z tym głupim, starym mną? Czy w ogóle interesowałoby ich to, co miałem do powiedzenia?
Mimo to zacząłem wysyłać wiadomości.
I nawet na początku ludzie, z którymi zaczynałem rozmawiać, przychodzili i odchodzili.
Aż niektóre rozmowy zaczęły się wydłużać. Powoli się w to wdrażałem i zacząłem pisać dłuższe listy. Lepiej poznając ludzi.
Niektórych bardziej niż innych.
Oczywiście powodów, dla których inni znikali, było mnóstwo. Nawet po miesiącach rozmów.
Aż pojawiła się właściwa osoba. Doskonale wiedząc, że pierwotnym celem tej aplikacji nie było randkowanie, i tak do tego doszło. Co więcej, pochodziliśmy z przeciwnych stron świata. Po prawie roku oczywiście rozmawialiśmy już na innej, szybszej aplikacji.
Kolejny strzał w ciemno musiał zostać oddany — to właśnie przeszło mi przez głowę. Jeszcze większy.
Nigdy wcześniej nie leciałem samolotem. A teraz miałem polecieć na drugą stronę świata.
Czy ona naprawdę tam będzie? W co ja właściwie się pakuję?
A jednak ten krok został zrobiony.
Czekając w obcym kraju, bez żadnego wcześniejszego doświadczenia.
Aż ona przyjechała.
Razem przeszliśmy przez nieznane i wyszliśmy z drugiej strony, trzymając się za ręce.
Po wszystkich słowach, którymi się wymieniliśmy, znamy się całkowicie.
I w końcu spotkanie pokazało nam, że to właśnie miało się wydarzyć.
Na aplikacji dla przyjaciół od korespondencji odnaleźliśmy siebie.
Teraz jesteśmy małżeństwem i planujemy założyć własną rodzinę.
Nigdy tak naprawdę nie wiesz, gdzie znajdziesz swoją drugą połówkę. Ale oni są gdzieś tam.
Kocham moją żonę. I cieszę się, że ta aplikacja nas połączyła.
