Oryginalnie napisane w języku angielskim, przetłumaczone przez OpenAI.
Przez długi czas, mniej więcej odkąd wróciłem do Slowly, fascynowały mnie historie udostępniane przez użytkowników i zastanawiało mnie, skąd u ludzi bierze się pragnienie, by dzielić się sobą z całym światem. Zdarzało mi się czytać opowieści o ludziach, którzy po latach pisania listów wreszcie spotykali się w prawdziwym życiu, pokonując wszelkie bariery geograficzne. Zawsze uważałem, że to wszystko jest naprawdę niewiarygodne; zastanawiałem się, jak głęboka i cudowna musi być więź między tymi osobami, skoro potrafi doprowadzić dwie dusze do pierwszego spotkania twarzą w twarz. Zawsze wyobrażałem sobie, że osiągnięcie czegoś tak fantastycznego jest bardzo rzadkie, i muszę przyznać, że po miesiącach czytania takich historii zacząłem się zastanawiać, czy i mnie kiedyś trafi się okazja, by spotkać kogoś poznanego przez Slowly. Głównym powodem, dla którego znów zacząłem używać tej aplikacji, było pisanie do kogoś z daleka i doskonalenie umiejętności pisania po angielsku; nie miałem żadnych dalszych, szczególnych oczekiwań. Z tego powodu zawsze traktowałem spotkanie w realnym życiu jako coś mało prawdopodobnego, sen, coś tak pięknego i fascynującego, że aż wydającego się zbyt doskonałym, by mogło się spełnić. Cóż, nigdy bym nie pomyślał, że na początku września 2025 ten sen w magiczny sposób stanie się rzeczywistością.
Wszystko zaczęło się kilka miesięcy temu, kiedy miałem okazję poznać Portorykankę mieszkającą na Florydzie, która planowała we wrześniu pełną podróż po moim kraju (Włochy). Szczerze mówiąc, na początku podszedłem do tego bardzo lekko: trochę opowiedziałem jej o tutejszej kulturze i różnych miejscach, wymieniając się całkowicie „zwykłymi” listami. Od razu zauważyłem podobne zainteresowania: oczywiście podróżowanie, co łączy niemal wszystkich nas, użytkowników Slowly, ale też pragnienie pełnej elastyczności, która pozwala poczuć się naprawdę wolnym w świecie, gdzie wszystko zdaje się zaprogramowane i z góry ustalone. Potem, gdy powiedziała mi, że przyjedzie wkrótce, byłem kompletnie oszołomiony; nie mogłem uwierzyć, że tak szybko znajdzie się w moim kraju. To było magiczne, gdy dostałem od niej pierwszy list z Włoch: wcześniej widywałem, jak przychodzą z USA i trzeba było czekać 24 godziny; uświadomienie sobie, że to wszystko naprawdę się dzieje, sprawiło, że byłem niewiarygodnie szczęśliwy, a zarazem w pewien sposób oszołomiony. Ale ponad wszystko ujęła mnie jej odwaga, by zmierzyć się z tą podróżą samotnie – odwaga, by skoczyć i gonić swoje marzenia bez względu na wszystko. Od tego momentu zacząłem podziwiać ją jeszcze bardziej, widząc w niej swego rodzaju idealny sposób życia, wyjątkową osobę, z której każdy powinien czerpać inspirację, ja jako pierwszy.
Nigdy wprost nie poprosiłem jej o spotkanie, bo to jest jej podróż, jej sen. Pomyślałem, że powiedzenie „to co, spotykamy się czy nie?” byłoby trochę niegrzeczne i nachalne. Miałem na to ochotę, ale ostatecznie to ona zaproponowała spotkanie i w tej chwili poczułem prawdziwą radość. Długo fantazjowałem o spotkaniu kogoś z daleka, kogoś, kto nie mówi moim językiem, kogoś, kto dorastał i żył w miejscu zupełnie innym niż moje. Wreszcie to wszystko miało stać się rzeczywistością i nie potrafiłem już dłużej powstrzymywać uniesienia na myśl o tym, co zapowiadało się na jeden z najbardziej niezapomnianych dni mojego życia.
Muszę przyznać, że poza jak najbardziej uzasadnionym podekscytowaniem, towarzyszył mi też lekki strach na myśl o tym, co miało się wydarzyć: było to dla mnie wydarzenie wyjątkowe i oczywiście istniało ryzyko, że nie złapiemy kontaktu twarzą w twarz i zniszczymy przyjaźń trwającą miesiącami. We mnie była część, która powtarzała, że może lepiej odpuścić, ale druga część nigdy by mi nie wybaczyła, gdybym zaprzepaścił taką szansę. Więc w końcu odpisałem na jej list, umawiając się na spotkanie w piątek, 5 września, w centrum Florencji.
Dobrze pamiętam poranek, kiedy obudziłem się wiedząc, że droga, którą tego dnia będę musiał przebyć, będzie bardzo inna niż zazwyczaj. Przygotowałem się z uczuciem kogoś, kto wie, że kiedy wróci, nie będzie już taki sam. Wsiadłem do samochodu i ruszyłem do kolebki renesansu, a moje serce biło coraz mocniej z każdym przejechanym kilometrem. Gdy tylko dotarłem, już w jakiś sposób czułem się spełniony: cieszyłem się, że tam jestem, i delektowałem się oczekiwaniem na fantastyczne wydarzenie, które miało nastąpić. Wiedziałem, że o tej porze jest zajęta, więc postanowiłem wybrać się na przyjemny spacer po mieście, ściskając w dłoniach papierowy list napisany specjalnie dla niej, którego treść jest osobista i nie zostanie ujawniona w tej historii.
Kiedy nadeszła pora spotkania, serce miałem w gardle: byłem tam, zaledwie kilka metrów od punktu zbiórki, przy posągach dwóch lwów, które wybrałem jako miejsce spotkania, bo reprezentują nasze znaki zodiaku, czekając na wiadomość od niej, że też już dotarła. Gdy ją otrzymałem, wziąłem głęboki oddech i ruszyłem pod posągi; każdy krok stawał się ciężki i prawie brakowało mi tchu, chociaż szedłem normalnie. Kiedy dotarłem, zacząłem rozglądać się za osobą pasującą do opisu, lecz nikogo nie widząc, zacząłem kręcić się w kółko jak ktoś, kto nie wie, gdzie jest. W pewnym momencie odwróciłem się i zobaczyłem, jak idzie w moją stronę – wreszcie nadszedł moment, na który tak długo czekałem. Doskonale pamiętam te chwile: pamiętam jej slalom pomiędzy ostatnimi ludźmi w tłumie, którzy nas jeszcze dzielili, i jak powoli wszystko wokół niej zdawało się znikać. Na placu z dziesiątkami tysięcy turystów było tak, jakby byli tylko we dwoje, jakby czas nagle się zatrzymał, a całe miasto w tamtej chwili należało tylko do nas. W końcu, w tych chwilach, które trwały jak całe życie, stanęła przede mną, przytuliłem ją i wręczyłem list. W tamtej chwili poczułem się tak wolny jak nigdy dotąd, wszelki ciężar życia zniknął i poczułem, że osiągnąłem stan czystego i autentycznego szczęścia. Wszystko, o czym marzyłem w poprzednich dniach, stawało się rzeczywistością i było tak piękne, jak to sobie wyobrażałem.
Ona także była taka, jaką ją sobie wyobrażałem: wyglądała tak słodko, naprawdę sprawiła na mnie wrażenie dobrej i życzliwej osoby. Natychmiast poczułem, że chcę być jej przyjacielem, i wtedy zrozumiałem, że ten dzień będzie fantastyczny bez względu na to, co wydarzy się później, a to spotkanie będzie tylko początkiem zupełnie nowego życia dla mnie.
Tego dnia bardzo dużo razem chodziliśmy, a moje stopy chcą doprecyzować „zbyt dużo” 😅. Nie było zaplanowanej aktywności na ten dzień; w rzeczywistości byłem tak podekscytowany, że gdyby ktoś powiedział mi, że jestem na Antarktydzie, prawie bym uwierzył. Skończyliśmy, błąkając się po sklepach trochę na chybił trafił, szukając dla niej plecaka, który ostatecznie znaleźliśmy, kiedy niemal traciliśmy nadzieję. Przyznaję, że czasem zdarzały się drobne problemy komunikacyjne, które tworzyły krępujące sytuacje, z których później się śmialiśmy. I w końcu chciałem odprowadzić ją do wynajętego mieszkania, mimo że było daleko od miejsca, gdzie zaparkowałem samochód. Bo każda minuta spędzona z nią była dla mnie ważna – tak bardzo, że w głębi serca chciałem, by ten dzień trwał wiecznie. Gdy się żegnaliśmy, byłem o krok od wybuchnięcia płaczem przy niej. Chciałbym powiedzieć tysiąc rzeczy, ale w tamtym momencie mój umysł rozpaczliwie szukał słów; wierzę, że moje oczy powiedziały znacznie więcej, niż słowa kiedykolwiek by potrafiły. I w końcu, na tym „nieznanym” placu na obrzeżach miasta, który teraz stał się dla mnie bardziej wyjątkowy niż jakikolwiek zabytek, daliśmy sobie ostatni uścisk – uścisk, który trwał całe życie. Jeśli teraz zamknę oczy, wciąż potrafię poczuć się dokładnie w tamtej chwili, w tamtym miejscu.
Po powrocie do domu poczułem w sobie wrażenie, że przeżyłem coś niezwykłego. Kiedy o tym myślę, nie pamiętam dnia, w którym byłem tak spontaniczny; nie pamiętam dnia, w którym uśmiechałem się tak dużo i z taką chęcią. Moja droga Janice nie podarowała mi tylko cudownego wspomnienia wspólnie spędzonego dnia – tamtego 5 września oddała mi mnie samego, wersję mnie, którą chciałbym być każdego dnia, wraz z wszystkimi towarzyszącymi temu uczuciami. W ostatnich latach zbyt mocno skupiałem się na materialnych aspektach życia, sądząc, że szczęście będzie ich konsekwencją. Tymczasem dzięki tej wspaniałej przygodzie zrozumiałem, że tak nie jest – a właściwie, że to nie jest priorytet. To, czego naprawdę pragnę, to nie być cenionym, podziwianym i szanowanym przez wszystkich. Mój prawdziwy sen to mieć oczy, które patrzą na mnie tak jak jej tamtego dnia; kogoś nieznajomego, kto w tak krótkim czasie staje się wyjątkowy i pozostanie takim na zawsze. To wszystko bez logicznego i ścisłego powodu, po prostu dlatego, że dzielimy więź, która wykracza poza jakiekolwiek pojęcie, które mógłbym opisać słowami w tej historii, i która pozwala nam czuć się żywymi każdego dnia. Bo szczęście nie jest celem, do którego dochodzimy poprzez liczby, lecz przyjazną twarzą, która uśmiecha się do ciebie, gdy czujesz, że najbardziej tego potrzebujesz.
Z tego powodu nigdy nie zapomnę tej daty; będzie to jeden z tych dni, które pozostaną w moim sercu na całe życie, jeden z tych, o których będę opowiadał ze łzami w oczach nawet w dalekiej przyszłości, gdy wszystkie moje włosy staną się białe. A wszystko to w nadziei, że to będzie dopiero początek dla mnie i że będę mieć okazję doświadczać jeszcze więcej tego i wszystkich innych przyjaźni, którymi życie (i Slowly) mnie obdarzy. Łatwiej być szczęśliwym, kiedy wiesz, że po drugiej stronie świata jest ktoś, komu na tobie zależy; teraz czuję, że moje życie jest cenniejsze i bardziej warte przeżycia. Gdy się budzę, nie czuję się już tylko osobą z rutyną i celami, lecz czuję się jak daleki brat wszystkich tych ludzi, którzy każdego dnia decydują się dać mi część siebie.
Dlatego chcę podziękować mojej drogiej przyjaciółce Janice za wszystko, czego słowa nie były w stanie opisać w tej historii, a także wszystkim moim przyjaciołom korespondencyjnym za czułość, którą obdarzają mnie każdego dnia. Na końcu chcę podziękować całemu zespołowi Slowly za to, że to wszystko stało się możliwe i że moje życie stało się o wiele piękniejsze. Jako młody programista muszę przyznać, że chciałbym, aby i mnie wpadł do głowy pomysł na tak fantastyczną aplikację! 😂
Ach, i szczególne podziękowania dla każdego, kto doczytał to do końca; pewnego dnia wszyscy razem zabłyśniemy.
Kocham was wszystkich.
