เขียนในภาษาอังกฤษเดิม แปลโดย OpenAI
ในชีวิตของคนเรามีบางช่วงเวลาที่ต้องการคนแปลกหน้าจริง ๆ ต่อให้เราแบ่งปันความรู้สึกที่แตกสลายของตัวเองกับเขา ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ ช่วงเวลานั้นมาถึงชีวิตของฉันเช่นกัน ตอนนั้นเองที่ฉันตระหนักว่า เป็นครั้งคราวจำเป็นต้องแบ่งปันคำพูดที่ยังไม่ได้พูดกับใครสักคน และผ่อนความหนักอึ้งในใจให้เบาลงเล็กน้อย ที่นี่ เพศไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งสำคัญคือความน่าเชื่อถือ ฉันลองใช้ X, HelloTalk, Facebook และแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียอื่น ๆ อีกสองสามแห่งเพื่อหาคนแบบนั้น แต่ประสบการณ์นั้นขมขื่น เวลาผ่านไปเกือบสองเดือนครึ่งแบบนี้ ฉันไม่รู้จะทำอย่างไร ทันใดนั้นฉันก็นึกขึ้นได้ว่าจะลองถาม AI ว่ามีแพลตฟอร์มไหนที่ฉันจะเชื่อมต่อกับผู้ที่อายุมากกว่าได้บ้าง มันถามคำถามต่าง ๆ มากมายเพื่อให้เข้าใจอย่างแท้จริงว่าฉันกำลังมองหาอะไร ต่อมามันแนะนำแอปเจ็ดแอป รวมถึง Slowly และอธิบายว่าแต่ละแอปเป็นแพลตฟอร์มประเภทใด ตอนนั้นเองที่ Slowly ดึงดูดความสนใจของฉัน
ฉันไม่เก่งภาษาอังกฤษ จึงต้องพึ่ง AI เพื่อเข้าใจทุกอย่างให้ถูกต้อง ฉันกังวลว่าด้วยภาษาอังกฤษแค่นิดเดียว ฉันคงคุยกับคนจากทั่วโลกไม่ได้! นักแปลแต่ละตัวแปลตามแบบของตัวเอง ความหมายดั้งเดิมจึงมักเปลี่ยนไปมาก นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันไว้ใจนักแปลตัวใดตัวหนึ่งไม่ได้เต็มที่ ที่นี่ ภาษาอังกฤษเป็นวิชาบังคับมีคะแนน 200 คะแนนจนถึงระดับ HSC แม้อย่างนั้นฉันก็ยังไม่เก่งภาษาอังกฤษ วิชานี้เป็นเรื่องยากสำหรับฉันมาโดยตลอด ตอนนี้ฉันใช้นักแปลสามตัวเพื่อถ่ายทอดคำพูดของฉันให้แม่นยำ ฉันแปลด้วยทุกตัวและเทียบแต่ละคำแปลกับตัวอื่น โดยทำทีละส่วนเล็ก ๆ พูดตามตรง ฉันใช้เวลามากกับจดหมายเพียงฉบับเดียว (ฉันถึงกับกำลังเรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเล็กน้อยด้วย) กระนั้นฉันก็มีความสุขมากที่ได้เขียนบนแพลตฟอร์มที่เชื่อถือได้อย่าง Slowly! นี่คือเรื่องราวว่าฉันพบ Slowly ได้อย่างไร ขอบคุณผู้ที่คิดไอเดียสร้างแพลตฟอร์มที่เป็นเอกลักษณ์เช่นนี้ และทีมงานทั้งหมดที่อยู่เบื้องหลัง
ตั้งแต่แรกเริ่ม ฉันได้พบผู้คนมากมายที่นี่ ห้าคนในนั้นยังเขียนมาเป็นประจำ ส่วนที่เหลือหายไป ตอนนี้ฉันมีเพื่อนทางจดหมายหลายคนที่มีจิตใจและบุคลิกอันยอดเยี่ยมจากประเทศต่าง ๆ บทสนทนาของทุกคนจริงใจและลื่นไหลมากจนไม่รู้สึกเลยว่าเราเติบโตมาในวัฒนธรรมที่ต่างกัน เราคุยกันราวกับเป็นเพื่อนเล่นสมัยเด็ก ฉันรู้สึกท่วมท้นจริง ๆ ฉันไม่คิดว่าจะได้พบเพื่อนทางจดหมายที่น่าทึ่งมากมายที่นี่เร็วขนาดนี้
ช่วงปลายเดือนเมษายนปีที่แล้ว ฉันป่วย ขณะที่ยังไม่หายดี ฉันประสบอุบัติเหตุเมื่อวันที่ 4 พฤษภาคม ในอุบัติเหตุครั้งนั้นฉันได้รับบาดเจ็บหลายส่วนของร่างกาย โดยเฉพาะที่ศีรษะ อาการบาดเจ็บที่ศีรษะรุนแรงมาก ฉันต้องนอนติดเตียงตลอดเวลามากกว่าหนึ่งเดือน เนื่องจากบาดเจ็บที่ศีรษะรุนแรง ฉันจึงใช้เวลาพักฟื้นอยู่พอสมควร ใบหน้าและดวงตาบวมมากจนลืมตาไม่ได้เลย ฉันปวดหัวจนทนไม่ไหว ตอนนั้นฉันตอบจดหมายไม่ได้ จดหมายจึงกองสะสมมากมาย กับคนที่ฉันจำเป็นต้องเขียนถึงจริง ๆ ฉันจะส่งข้อความไป เมื่อเริ่มรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ฉันก็ค่อย ๆ แจ้งทุกคนให้ทราบ ให้สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถึงเหตุผลที่ฉันตอบจดหมายล่าช้า จากทุกคนที่ฉันแจ้ง ฉันได้รับความอบอุ่น ความเห็นอกเห็นใจ และคำอธิษฐานมากมายจนซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง ขอขอบคุณทุกคนจากใจจริง ตลอดช่วงเวลาป่วยอันยาวนานนี้ เพื่อนทางจดหมายสามคนอยู่เคียงข้างฉัน ฉันอยากเล่าถึงพวกเขาแยกต่างหากเล็กน้อย ทั้งสามคนเป็นชาวอเมริกัน
คนหนึ่งเคยเขียนจดหมายเป็นช่วง ๆ อย่างสม่ำเสมอ แต่ตอบทันทีเมื่อได้ข่าวว่าฉันป่วย เขาถามว่าฉันมีอาการสมองกระทบกระเทือนหรือไม่ ใช้ยาหยอดตาอะไร และให้คำแนะนำเป็นประจำ เขาคือทิม เขาอยู่เคียงข้างฉันในช่วงเวลายากลำบากด้วยกำลังใจ คำแนะนำ และพลังทางอารมณ์ จนกระทั่งฉันหายดี ฉันภูมิใจและขอบคุณจริง ๆ ที่มีคนสงวนท่าทีและรับผิดชอบอย่างทิมเป็นเพื่อนทางจดหมาย บุคลิก ความเป็นมนุษย์ ความรับผิดชอบ และความจริงใจของเขาคือคุณสมบัติที่ทำให้เขาพิเศษสำหรับฉันอย่างแท้จริง ทิมคือเพื่อนทางจดหมายคนแรกของฉันบน Slowly ขอบคุณนะทิม ที่ยังเขียนมาหาฉันอย่างสม่ำเสมอ
คีธเองก็ป่วยและต่อสู้กับความดันโลหิตสูงมานาน แม้อย่างนั้นเขาก็เป็นห่วงอาการป่วยของฉัน โดยนิสัยแล้วคีธเป็นคนใจอ่อนและรักความสนุก เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้ฉันร่าเริงด้วยมุกเล็ก ๆ น้อย ๆ แม้ในช่วงที่ฉันป่วย จดหมายของเขาทำให้ฉันหัวเราะทั้งที่เขาเองก็เจ็บปวดอยู่ ฉันโชคดีที่มีคีธ ฉันขอบคุณคีธสำหรับเรื่องนั้น คุณสมบัติที่ดีที่สุดของเขาคือถ้ามีคำพูดหรือพฤติกรรมใดทำให้เขาขุ่นเคือง เขาอยากรู้และอยากคุยกัน ฉันนับถือเขาในความเป็นมิตร และด้วยเหตุนี้ ฉันจึงพูดคุยกับเขาได้อย่างไม่หวาดกลัวและตรงไปตรงมาเกี่ยวกับประเด็นต่าง ๆ ในสองประเทศ จดหมายของเรายาวมากจนถ้ารวมกันทั้งหมดจะกลายเป็นนวนิยายได้เลย พูดตามตรง คีธทำให้คนแข็งทื่ออย่างฉันหัวเราะได้ ขอบคุณนะคีธ ฉันโชคดีที่พบเขาเป็นเพื่อนทางจดหมาย
ตอนนี้ฉันจะพูดถึงเพื่อนคนหนึ่งที่ฉันถือว่าโชคดีที่มี เธอชื่อลูลู ฉันไม่อยากพูดอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับลูลู แต่จะขอยกคำพูดของเธอมาบางส่วนแทน—
“เอาละ ที่รัก ตอนนี้เธอมีเพื่อนหนึ่งคนแล้วนะ… ก็คือฉันไง”
“ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจจริง ๆ ที่ได้ยินว่าเธอไม่สบาย โอ้ ฉันอยากไปอยู่ตรงนั้นเพื่อช่วยเธอผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้”
ลูลูไปเข้าคอร์สเก็บตัวสามสัปดาห์ที่ผู้เข้าร่วมไม่อนุญาตให้เก็บโทรศัพท์ไว้: “ที่ฉันเขียนตอนนี้เพราะยาแก้แพ้ของฉันหมด ฉันถามว่าซื้อได้ไหม เขาอนุญาตให้ฉันออกมาได้หนึ่งชั่วโมง และฉันยังได้เก็บโทรศัพท์ไว้ด้วย นั่นคือวิธีที่ฉันติดต่อเธอได้ ที่รัก ฉันรอไม่ไหวที่จะเล่าเรื่องการเก็บตัวทั้งหมดให้ฟังเมื่อกลับไป”
แม้ลูลูจะอยู่อีกฟากหนึ่งของโลก หัวใจของเธออยู่ข้างฉันในเวลานั้น ลูลู ฉันขอพูดตรงนี้ในสิ่งที่ไม่เคยบอกเธอมาก่อน: อย่าเลิกเขียนโดยไม่บอกฉันเด็ดขาด! ขอบคุณมาก ๆ ฉันขอบคุณเธอ
ถ้าฉันไม่ได้เป็นสมาชิกครอบครัว Slowly และถ้าอุบัติเหตุครั้งนั้นไม่เกิดขึ้น ฉันอาจไม่เคยตระหนักเลยว่าผู้คนสามารถอยู่เคียงข้างกันในยามยากลำบากได้ แม้จะอยู่ห่างกันเป็นพันไมล์! ที่นี่ฉันพบความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต วันหนึ่ง ฉันสังเกตเห็นว่ามีจดหมายหลายฉบับมาถึงในเวลาอันสั้น ฉันประหลาดใจและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น! พูดตามตรง ฉันไม่เคยรู้เลยว่าวันเกิดของฉันมาถึงหรือผ่านไปเมื่อไหร่
เพราะฉันไม่เคยฉลองวันเกิดเลยตลอดชีวิต และก็ไม่อยากฉลองด้วย! การได้รับคำอวยพรวันเกิดครั้งแรกในวัยนี้เป็นสิ่งที่ล้ำค่าสำหรับฉันจริง ๆ ขอบคุณทุกคนจากใจที่อวยพรวันเกิดให้ฉัน ข้อความเหล่านั้นน่าหลงใหลมากจนก่อให้เกิดความรู้สึกที่ไม่เหมือนใคร หนึ่งในนั้นอบอุ่นหัวใจเป็นพิเศษ ฉันได้รับทั้งหมดนี้ก็เพราะ Slowly ความรักและความเคารพอันลึกซึ้งที่สุดของฉันมอบให้ครอบครัว Slowly
ในช่วงชีวิตนี้ ฉันไม่เคยจินตนาการเลยว่าการได้รู้จักคนแปลกหน้าจะเติมเต็มฉันด้วยความสุข ประโยชน์ และความพึงพอใจมากมายเพียงนี้ ขอบเขตชีวิตของฉันเล็กมาก นอกจากครอบครัวแล้ว ฉันไม่มีเพื่อนเลย Slowly มีอยู่ หมึกของปากกาจึงแห้งเหือด!
แม้ท่ามกลางความสมบูรณ์มากมายเช่นนี้ ก็ยังมีความไม่สมบูรณ์หลงเหลืออยู่ ใช่ไหม?
