เขียนในภาษาอังกฤษเดิม แปลโดย OpenAI
ตอนที่ผมเริ่มต้น ผมรู้สึกโดดเดี่ยว นั่นคือความจริงว่าผมมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร
และมันคือการเสี่ยงแบบมองไม่เห็นทาง ที่ผมต้องโน้มน้าวตัวเองให้กล้าทำ ผมจะรู้ได้อย่างไรว่าผู้คนอยากคุยกับคนแก่ซุ่มซ่ามอย่างผมหรือเปล่า พวกเขาจะสนใจในสิ่งที่ผมอยากพูดจริง ๆ ไหม?
ถึงอย่างนั้น ผมก็เริ่มส่งข้อความ
และแม้แต่ในช่วงแรก คนที่ผมเริ่มคุยด้วยก็เข้ามาแล้วก็จากไป
จนกระทั่งบางบทสนทนาเริ่มยาวขึ้น ผมค่อย ๆ ปรับตัว และเริ่มเขียนจดหมายที่ยาวขึ้น ได้ทำความรู้จักผู้คนมากขึ้น
บางคนมากกว่าคนอื่น
แน่นอนว่ามีเหตุผลมากมายที่ทำให้บางคนหายไป แม้จะคุยกันมาหลายเดือนแล้วก็ตาม
จนกระทั่งคนที่ใช่เข้ามา ทั้งที่รู้ดีว่าจุดประสงค์ดั้งเดิมของแอปนี้ไม่ใช่เพื่อการออกเดต แต่มันก็เกิดขึ้น ไม่เพียงเท่านั้น เราทั้งคู่ยังมาจากคนละฟากของโลก หลังจากเกือบหนึ่งปี แน่นอนว่าเราก็ย้ายไปคุยกันในแอปอื่นที่เร็วกว่า
อีกหนึ่งการเสี่ยงแบบมองไม่เห็นทางต้องเกิดขึ้น นั่นคือสิ่งที่ผุดขึ้นมาในหัวผม เป็นการเสี่ยงที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
ผมไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อน และตอนนี้ผมกำลังจะไปอีกฟากหนึ่งของโลก
เธอจะอยู่ที่นั่นจริงไหม? ผมกำลังก้าวเข้าไปสู่อะไร?
แต่ถึงอย่างนั้น ก็มีการก้าวเดินเกิดขึ้น
เฝ้ารออยู่ในประเทศแปลกหน้า โดยไม่มีประสบการณ์ใด ๆ มาก่อน
จนกระทั่งเธอมาถึง
เราผ่านสิ่งที่ไม่รู้จักไปด้วยกัน และออกมาอีกด้านหนึ่งโดยจับมือกัน
หลังจากคำพูดทั้งหมดที่เราแบ่งปันกัน เรารู้จักกันอย่างสมบูรณ์
และในที่สุด การได้พบกันก็ทำให้เราเห็นว่านี่คือสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้น
บนแอปสำหรับเพื่อนทางจดหมาย เราได้พบกัน
ตอนนี้เราแต่งงานกันแล้ว และกำลังวางแผนสร้างครอบครัวของเราเอง
คุณไม่มีทางรู้จริง ๆ ว่าจะพบคู่ชีวิตของคุณที่ไหน แต่พวกเขาอยู่ที่ไหนสักแห่ง
ผมรักภรรยาของผม และผมดีใจที่แอปนี้พาเราให้มาเจอกัน
