เขียนเป็นภาษาจีนตัวย่อดั้งเดิม แปลโดย OpenAI
ฉันเริ่มใช้ซอฟต์แวร์นี้ตั้งแต่เดือนมกราคม ปี 2023 ฉันยังจำได้ดีว่านั่นเป็นช่วงที่การระบาดของโรคกลับมาอีกครั้ง และฉันก็ต้องเริ่มเรียนออนไลน์อีกครั้ง ใช้ชีวิตอยู่บ้านทั้งวัน เวลาเหมือนยาวนานและแตกเป็นชิ้นเล็ก ๆ บางทีเพื่อคลายความเหงาจากการอยู่ตามลำพัง ฉันจึงเริ่มมองหาหนทางในการสื่อสารกับผู้คนบนอินเทอร์เน็ต และในตอนนั้นเอง ฉันก็ได้พบกับ Slowly — ซึ่งเปิดหน้าต่างบานหนึ่งให้ฉันมองเห็นโลกกว้างมากขึ้น ในชีวิตจริงฉันเป็นคนที่ชอบคุยกับคนอื่น แต่เพื่อนที่สนิทจริง ๆ มีเพียงสองสามคนเท่านั้น — การเป็นฝ่ายเริ่มต้นพูดคุยมักเป็นเรื่องยากสำหรับฉัน จุดประสงค์แรกที่อยากใช้ซอฟต์แวร์นี้ ก็เพราะหวังว่าจะได้แลกเปลี่ยนกับผู้คนจากทั่วโลก จนถึงตอนนี้ ฉันยังจำความรู้สึกตื่นเต้นจนบอกไม่ถูกในวันที่ได้รับจดหมายตอบกลับฉบับแรกได้อย่างชัดเจน
ผ่าน Slowly ฉันได้รู้จักเพื่อนหลายคนจากหลากหลายภูมิภาคและประเทศ รวมถึงบางประเทศที่ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยมาก่อน แม้ว่างานเรียนจะยุ่งแค่ไหน ฉันก็ยังหาเวลาตอบจดหมายอย่างตั้งใจ เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขมาก ฉันชอบรูปแบบการสื่อสารที่ต้องรอคอยของ Slowly เป็นพิเศษ — ไม่ว่าจะเป็นการส่งหรือรับจดหมาย ก็ต้องใช้เวลา สิ่งนี้แตกต่างจากโซเชียลมีเดียอื่น ๆ ทำให้ฉันได้สงบใจลง คิดและเรียบเรียงทุกจดหมายอย่างตั้งใจ แทนที่จะคิดอะไรได้ก็ส่งทันที การรอคอยคำตอบจากอีกฝ่าย ทำให้ฉันได้ฝึกความอดทน และหัวใจก็เต็มไปด้วยความคาดหวังที่งดงาม Slowly สอนฉันถึงความงามของ “ความพึงพอใจที่ต้องรอคอย” บางครั้งฉันไม่ได้รับจดหมายใหม่หลายวันติดต่อกัน พอรู้สึกเสียใจ เช้าวันถัดมา ฉันกลับเห็นว่ามีจดหมายหลายฉบับกำลังเดินทางมา ความประหลาดใจแบบนั้น — แอปแชททั่วไปไม่มีทางให้ได้เลย การรอคอยทำให้ทุกบทสนทนาเต็มไปด้วยพิธีการที่จริงจัง และทำให้ความคาดหวังกลายเป็นความสุขอย่างหนึ่ง
แรกเริ่ม ฉันติดต่อกับผู้ใช้ในไต้หวันเป็นหลัก ส่วนหนึ่งเพราะเขียนภาษาจีนสะดวกกว่า อีกส่วนเพราะผู้ใช้สองคนแรกที่ระบบจับคู่ให้อัตโนมัติก็มาจากไต้หวัน คนแรกที่ตอบฉันคือผู้หญิงวัยเดียวกัน เราคุยกันหลายเรื่องมาก: ชีวิตในโรงเรียน ความกดดันจากการเรียน แม้กระทั่งการบ่นครู… แม้ภายหลังเราจะขาดการติดต่อกัน แต่การแลกเปลี่ยนในช่วงเวลานั้นยังคงประทับใจฉันจนถึงวันนี้
เพื่อนต่างชาติคนแรกของฉันในความหมายที่แท้จริง คือผู้หญิงชาวญี่ปุ่นที่อายุใกล้เคียงกัน ตั้งแต่นั้นมา เนื้อหาที่เราคุยกันก็ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงเรื่องชีวิตประจำวัน แต่เริ่มเกี่ยวข้องกับวัฒนธรรม ความประทับใจที่สุดคือครั้งที่ฉันแนะนำเครื่องดนตรีพื้นบ้านจีนให้เธอรู้จัก — ตอนนั้นฉันดีใจจริง ๆ รู้สึกเหมือนความรู้ดนตรีที่เรียนมาตลอดได้มีโอกาสใช้อย่างแท้จริง และจากช่วงเวลานั้นเอง ฉันก็เกิดแรงบันดาลใจอยากเรียนภาษาญี่ปุ่น และฉันก็เรียนต่อเนื่องมาจนถึงตอนนี้
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ฉันเขียนและได้รับจดหมายมากมาย แม้ว่าหลายคนจะคุยกันได้ไม่นานแล้วก็หายไป แต่ทุกบทสนทนากลายเป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่ไม่เหมือนใคร แน่นอนว่า ไม่ใช่มิตรภาพทางจดหมายทุกครั้งจะยืนยาว บางคนค่อย ๆ ไม่ตอบจดหมายอีกต่อไป แต่ฉันก็ไม่รู้สึกเสียดาย เพราะฉันรู้ว่า ในช่วงเวลาหนึ่ง เราได้เปิดเผยโลกใบเล็ก ๆ ของตัวเองให้กันและกันอย่างจริงใจ และนั่นก็มีค่ามากพอแล้ว
ตอนนี้ ฉันยังคงเขียน รอคอย และตั้งใจรอบน Slowly หากคุณอยากลองรูปแบบการสื่อสารที่ไม่เหมือนใคร ก็ลองเริ่มต้นจากที่นี่ก็ได้ บางทีจดหมายฉบับถัดไปที่ข้ามภูเขาทะเลมายังคุณ… ก็อาจกำลังเดินทางมาอยู่ก็ได้
