Başlangıçta İngilizce olarak yazılmıştır, OpenAI tarafından çevrilmiştir.
Hayatta bir insanın gerçekten bir yabancıya ihtiyaç duyduğu zamanlar olur. Kırık duygularınızı onunla paylaşsanız bile, onu rahatsız etme korkusu yoktur. O zaman benim hayatıma da geldi. İşte o zaman, ara sıra söylenmemiş sözleri biriyle paylaşmanın ve içimizdeki yükü biraz hafifletmenin gerekli olduğunu fark ettim. Burada cinsiyet önemli değil; önemli olan güvenilir olmak. Böyle birini bulmak için X’i, HelloTalk’u, Facebook’u ve birkaç başka sosyal medya platformunu denedim ama deneyim acı oldu. Bu şekilde neredeyse iki buçuk ay geçti. Ne yapacağımı bilmiyordum. Birden yapay zekâya, yaşça daha büyük insanlarla bağlantı kurabileceğim bir platform olup olmadığını sormayı düşündüm. Tam olarak ne aradığımı anlamak için bana çeşitli sorular sordu. Sonra Slowly de dahil yedi uygulama önerdi ve her birinin nasıl bir platform olduğunu açıkladı. İşte o zaman Slowly dikkatimi çekti.
İngilizcem pek iyi değil, bu yüzden herhangi bir şeyi doğru anlamak için yapay zekâya güvenmek zorundayım. Çok az İngilizceyle dünyanın dört bir yanındaki insanlarla konuşamayacağımdan endişe ediyordum! Her çevirmen işi kendi yoluyla çevirir, bu yüzden asıl anlam çoğu zaman çok değişir. Bu yüzden hiçbir çevirmene tam olarak güvenemiyorum. Burada İngilizce, HSC düzeyine kadar 200 puan değerinde zorunlu bir ders. Buna rağmen İngilizceyi iyi bilmiyorum; bu ders benim için hep zor oldu. Şimdi sözlerimi doğru aktarmak için üç çevirmen kullanıyorum. Hepsiyle çeviriyor ve küçük bölümler hâlinde çalışarak her çeviriyi diğerleriyle karşılaştırıyorum. Dürüst olmak gerekirse tek bir mektuba çok zaman harcıyorum (hatta biraz İngilizce de öğreniyorum). Yine de Slowly gibi güvenilir bir platformda yazdığım için çok mutluyum! Slowly’yi nasıl bulduğumun hikâyesi bu. Böyle benzersiz bir platform yaratma fikrini bulan kişiye ve arkasındaki tüm ekibe teşekkür ederim.
Daha en başından burada birçok insanla tanıştım; bunlardan beşi hâlâ düzenli yazıyor, geri kalanlar ortadan kayboldu. Şimdi farklı ülkelerden, harika zihinlere ve kişiliklere sahip birkaç mektup arkadaşım var. Herkesin sohbeti o kadar samimi ve akıcı ki, farklı kültürlerde büyüdüğümüzü hissettirmiyor. Çocukluk arkadaşlarıymışız gibi konuşuyoruz. Gerçekten çok duygulandım; burada bu kadar çok harika mektup arkadaşı bulacağımı, hem de bu kadar çabuk bulacağımı düşünmemiştim.
Geçen nisanın sonlarına doğru hastalandım. Hâlâ hastayken 4 Mayıs’ta bir kaza geçirdim. Kazada vücudumun çeşitli yerlerinden, özellikle de başımdan yaralandım. Baş yaralanması çok ciddiydi. Bir aydan fazla tamamen yatalaktım. Baş yaralanması ağır olduğu için iyileşmem biraz zaman aldı. Yüzüm ve gözlerim o kadar şişmişti ki gözlerimi açamıyordum bile. Dayanılmaz bir baş ağrım vardı. O sırada mektuplara cevap veremiyordum, bu yüzden çok sayıda mektup birikti. Gerçekten yazmam gereken birine mesaj gönderirdim. Kendimi biraz daha iyi hissetmeye başlayınca, mektuplara geç cevap vermemin nedenini herkese olabildiğince kısaca, yavaş yavaş bildirmeye başladım. Haber verdiğim herkesten öyle bir sıcaklık, empati ve dua aldım ki derinden etkilendim. Hepsine yürekten teşekkür ederim. Bu uzun hastalık dönemi boyunca üç mektup arkadaşım yanımda durdu. Onlardan ayrıca biraz bahsetmek istiyorum. Üçü de Amerikalı.
Biri düzenli aralıklarla mektup yazardı ama hastalık haberini duyar duymaz hemen cevap verdi. Beyin sarsıntısı belirtilerim olup olmadığını, hangi göz damlasını kullandığımı sordu ve düzenli olarak tavsiyelerde bulundu. O Tim. İyileşene kadar zor zamanımda cesaretlendirmesi, tavsiyeleri ve duygusal gücüyle yanımda durdu. Tim gibi ölçülü ve sorumluluk sahibi birini mektup arkadaşım olarak görmekten gerçekten gurur ve minnet duyuyorum. Kişiliği, insanlığı, sorumluluk duygusu ve samimiyeti onu benim için gerçekten özel kılan niteliklerdir. Tim, Slowly’deki ilk mektup arkadaşım. Hâlâ bana düzenli yazdığın için teşekkürler, Tim.
Keith’in kendisi de hasta ve uzun zamandır yüksek tansiyonla mücadele ediyor. Yine de benim hastalığım için endişelendi. Keith doğası gereği yumuşak kalpli, eğlenceyi seven biri. Hastalığımın ortasında bile küçük şakalarla beni neşeli tutmak için elinden geleni yaptı. Mektupları, kendi acısına rağmen beni güldürdü. Keith’e sahip olduğum için şanslıyım. Bunun için Keith’e minnettarım. En büyük özelliği, herhangi bir söz ya da davranış onu rahatsız ederse bunu bilmek ve konuşmak istemesi. Onun bu dostane doğasına saygı duyuyorum. Bu yüzden iki ülkedeki çeşitli konularda onunla korkusuzca ve açık yüreklilikle konuşabiliyorum. Mektuplarımız o kadar uzun ki hepsini bir araya getirsek bir roman olur. Dürüst olmak gerekirse Keith bu hantal insanı (beni) güldürdü. Teşekkürler, Keith. Onu mektup arkadaşı olarak bulduğum için şanslıyım.
Şimdi sahip olduğum için kendimi şanslı saydığım bir arkadaştan bahsedeceğim. Adı Lulu. Lulu hakkında daha fazla bir şey söylemek istemiyorum; bunun yerine onun sözlerinden bazılarını aktaracağım—
“Peki canım, artık bir arkadaşın var… ben.”
“Kendini iyi hissetmediğini duyunca gerçekten çok üzüldüm. Ah, keşke orada olup bu süreci atlatmana yardım edebilsem.”
Lulu, katılımcıların telefonlarını yanlarında tutmasına izin verilmeyen üç haftalık bir inzivadaydı: “Şimdi yazıyorum çünkü alerji haplarım bitti. Biraz satın alabilir miyim diye sordum, bir saatlik süre tanıdılar, hatta telefonumu da yanımda tutmama izin verdiler. Sana böyle ulaşabildim canım. İnzivadan dönünce sana inziva hakkında her şeyi anlatmak için sabırsızlanıyorum.”
Lulu dünyanın öbür ucunda olsa da o sırada kalbi tam yanımdaydı. Lulu, burada sana daha önce hiç söylemediğim bir şeyi söylüyorum: bana haber vermeden asla yazmayı bırakma! Çok teşekkür ederim, sana minnettarım.
Slowly ailesinin bir üyesi olmasaydım ve o kaza yaşanmasaydı, insanların binlerce mil uzakta olsalar bile zor zamanlarda birbirinin yanında durabileceğini hiç fark etmeyebilirdim! Burada hayatımda hiç yaşamadığım bir duygu buldum. Bir gün birdenbire kısa bir süre içinde çok sayıda mektup geldiğini fark ettim. Şaşırdım ve neler olduğunu merak ettim! Dürüst olmak gerekirse doğum günümün ne zaman gelip geçtiğini asla bilmem.
Çünkü hayatımda hiç doğum günü kutlamadım ve kutlamak da istemiyorum! Bu yaşta ilk doğum günü dileklerimi almak benim için gerçekten çok değerliydi. Doğum günümde bana iyi dileklerde bulunan herkese yürekten teşekkür ederim. Mesajlar o kadar büyüleyiciydi ki gerçekten eşsiz bir duygu uyandırdı. Bunlardan biri özellikle yüreğimi ısıttı. Bütün bunları Slowly sayesinde aldım. Slowly ailesine en derin sevgi ve saygılarımla.
Hayatımın bu aşamasında, yabancılarla tanışmanın beni bu kadar çok sevinç, bu kadar çok kazanç ve bu kadar çok huzurla dolduracağını hiç hayal etmemiştim. Hayatımın sınırları çok küçük; ailemin dışında tamamen arkadaşsızım. Slowly var, bu yüzden kalemin mürekkebi tükeniyor!
Bu kadar bütünlüğün ortasında bile bir eksiklik kalıyor, değil mi?
