Başlangıçta İngilizce olarak yazılmıştır, OpenAI tarafından çevrilmiştir.
Başladığımda yalnızdım. Buraya nasıl geldiğimin gerçeği bu.
Ve bu, kendimi ikna etmem gereken bir karanlığa atılan şanstı. İnsanların aptal, yaşlı benimle konuşmak isteyip istemeyeceğini nasıl bilebilirdim? Söyleyeceklerime gerçekten ilgi duyarlar mıydı?
Yine de mesajlaşmaya başladım.
Ve hatta en başta, konuşmaya başladığım insanlar gelip gittiler.
Ta ki bazı konuşmalar uzamaya başlayana kadar. Yavaş yavaş alıştım ve daha uzun mektuplar yazmaya başladım. İnsanları daha iyi tanımaya başladım.
Bazılarını diğerlerinden daha fazla.
Elbette başkalarının ortadan kaybolması için pek çok sebep vardı. Aylarca konuştuktan sonra bile.
Doğru kişi ortaya çıkana kadar. Bu uygulamanın asıl amacının flört olmadığını çok iyi bilmeme rağmen, yine de oldu. Üstelik ikimiz de dünyanın zıt uçlarındandık. Yaklaşık bir yıl sonra elbette başka, daha hızlı bir uygulamada konuşuyorduk.
Aklımdan geçen şey, karanlığa bir kez daha atlamam gerektiğiydi. Daha da büyük bir adım.
Daha önce hiç uçmamıştım. Ve şimdi dünyanın öbür tarafına gidecektim.
Gerçekten orada olacak mıydı? Ne ile karşı karşıya kalıyordum?
Ve yine de bir adım atıldı.
Hiçbir önceki deneyim olmadan, yabancı bir ülkede bekleyerek.
O gelene kadar.
Bilinmeyenin içinden birlikte geçtik ve diğer taraftan el ele çıktık.
Paylaştığımız onca sözden sonra, birbirimizi tamamen tanıyorduk.
Ve sonunda buluşmak, bunun olması gereken şey olduğunu bize gösterdi.
Bir mektup arkadaşı uygulamasında birbirimizi bulduk.
Şimdi evliyiz ve kendi ailemizi kurmayı planlıyoruz.
Hayat arkadaşını nerede bulacağını asla bilemezsin. Ama onlar bir yerlerdedir.
Eşimi seviyorum. Ve bu uygulamanın bizi bir araya getirmesine minnettarım.
