Başlangıçta İtalyanca olarak yazılmıştır, OpenAI tarafından çevrilmiştir.
Bir mektup arkadaşlığı uygulamasının hayatımı değiştirebileceğini hiç düşünmemiştim.
2019 sonbaharında, artık çok uzaklarda kalmış gibi gelen o günlerde Slowly’yi indirdiğimde, tek istediğim konuşabileceğim ve kendimi anlatabileceğim birini bulmaktı. Hiçbir beklentim yoktu. Birkaç mektup yazar, ilginç insanlarla tanışır ve sonra da internette çoğu zaman olduğu gibi her şeyin orada sona ereceğini düşünüyordum.
Ama o mektuplardan biri, hayatım boyunca yaşadığım en derin dostluğun başlangıcı oldu.
Yıllar boyunca birbirimize hiç acele etmeden yazdık, bekleme sürelerine saygı gösterdik; gerçi bizim durumumuzda bu süreler oldukça kısaydı. İlk yıl dolmadan posta kutularımız her hafta onlarca mektupla dolup taşmaya başladı. Ve dünyanın bir yerinde birinin oturup zaman ayırarak, düşünüp, sana yazacağı kelimeleri özenle seçtiğini bilmek… İşte bu, insanın kalbini hızlandıran tarifsiz bir duyguydu.
Her şeyin anında gerçekleştiği bir dünyada Slowly bize beklemenin değerini ve kelimelerin gücünü öğretti. Fotoğraflara, gösterişe, kibre ya da güvensizliklere gerek yoktu. Hayatımda ilk kez bir insanın dış görünüşüne değil, yalnızca ruhuna yaklaşma fırsatı buldum.
Korkularımızı, hayallerimizi, başarısızlıklarımızı ve başarılarımızı paylaştık. En sıradan günlerimizi de hayatımızın en önemli anlarını da birbirimize anlattık. Üniversite sınavlarından, hayatımızdaki değişimlerden, yeni ilişkilerden, kişisel krizlerden, taşınmalardan, geleceğe dair endişelerden ve hatta konuşmanın bile zor olduğu sessizliklerden birlikte geçtik. Bazen kilometrelerce uzakta yaşamamıza rağmen birlikte büyüyormuşuz gibi hissediyorduk.
Zamanla şunu fark ettim: Bazı insanlar seni kelimelerin aracılığıyla, gözlerinin içine bakarak tanıyan birçok insandan çok daha iyi tanıyabiliyor.
Mektuplarımız yüzlerce oldu. Bugün bile her biri bizden küçük bir parçayı içinde saklıyor. Mecazlardan, müzikten, filmlerden, ortak anılardan ve yalnızca bizim anlayabildiğimiz şakalardan oluşan kendimize özgü bir dil kurduk. Farkına bile varmadan dijital kâğıtlardan ve Beatles şarkılarından oluşan küçük bir yuva inşa etmiştik.
Elbette her şey kolay değildi. Her önemli ilişkide olduğu gibi bizim dostluğumuz da zor dönemlerden geçti. Hayat akıp gidiyor. İnsanlar değişiyor. Öncelikler değişiyor. Dengeler değişiyor. Bazen aynı yönde büyüyorsunuz, bazen büyüyemiyorsunuz. Ve bunda yanlış olan hiçbir şey yok.
Ne yazık ki hikâyemiz, hayal ettiğimiz sonla bitmedi.
Uzun süre bunun, yaşadığımız her şeyin boşa gittiği anlamına geldiğini düşündüm. Artık böyle düşünmüyorum.
Bugün biliyorum ki bir dostluğun güzelliği, yalnızca nasıl sona erdiğiyle ölçülmez.
Bazı karşılaşmalar, sonsuza dek sürmeseler bile insanı sonsuza dek değiştirir.
O kişi bana gerçekten dinlemeyi, içtenlikle yazmayı ve dünyaya daha büyük bir merak ve daha sağlam bir akılla bakmayı öğretti.
Bugün farklı bir insan olduysam, bunda o mektupların da büyük bir payı var.
İşte bu yüzden Slowly’yi sıradan bir uygulama olarak göremiyorum.
Benim için Slowly, iki yabancının, birbirlerinin hayatını iyi ya da kötü yönde sonsuza dek değiştireceklerini bilmeden karşılaştıkları yerdi ve hâlâ da öyle.
Belki de Slowly’nin en büyük armağanı tam olarak budur: Bize en derin bağların her zaman coğrafi yakınlıktan değil; sabırdan, birbirini gerçekten dinlemekten ve hikâyenin sonu ne olursa olsun kırılgan yönlerimizi gösterebilme cesaretinden doğduğunu hatırlatması.
Burada başlayan her hikâyenin sonsuza dek süreceğini bilmiyorum. Benimki sürmedi.
Yine de zamanı geri alabilseydim, o ilk mektubu hiç değiştirmeden, aynen yeniden yazardım.
Bazı insanlar hayatımıza yalnızca yolun kısa bir bölümünde eşlik etmek için girer. Ama inanın bana, bazen yalnızca o kısa bölüm bile fazlasıyla yeterlidir.
