Başlangıçta İngilizce olarak yazılmıştır, OpenAI tarafından çevrilmiştir.
Bazı hikâyeler bir bakıştan doğar.
Bizim hikâyemiz bir mektupla doğdu.
Mabel ile burada, Slowly’de tanıştığımda ben Japonya’da yaşıyordum, o ise Belçika’daydı. İki farklı dünya, iki uzak zaman dilimi, yollarının asla kesişeceğini hayal etmeyen iki hayat… ta ki bir mektup her şeyi değiştirene kadar.
Başta sadece utangaç kelimelerdi; merak ve birbirimizi tanıma isteğiyle doluydular. Ama yavaş yavaş, her mektup bir mesajdan daha fazlası hâline geldi. Zamanın postasıyla gönderilen bir ruh parçasıydı. Ve zaman bize şefkatle baktı.
Mektup üstüne mektup göndererek, artık ekranlara sığmayacak bir şey inşa ettik. Satır aralarında bir sevgi vardı, haritaları aşan kahkahalar vardı ve kelimelerden daha yüksek konuşan sessizlikler… Slowly bize yavaşlamayı öğretti. Ve acele etmeden, aşk geldi.
Zamanla konuşmalarımız gelişti: görüntülü aramalar yaptık, sanal pikniklerde buluştuk ve hatta ekranlar üzerinden birlikte yemek pişirdik. Farklı ülkelerde olmamıza rağmen, her an bizi birbirimize daha da yaklaştırdı.
Şimdi geriye baktığımda, burada — sanal pullar ve heyecanlı bekleyişler arasında — tanıştığımızı söylemek hâlâ bir rüya gibi geliyor.
Ama bu rüya, ağustos sonunda Brezilya’da buluştuğumuzda gerçeğe dönüştü.
O günler keşiflerle doluydu: yalnızca okuyabildiğim sesin tınısı, sadece hayal ettiğim ellerin dokunuşu, uzaklardan bile uzun süre bana eşlik eden o gülümseme… Ekim başına kadar birlikte kaldık ve her bir saniye, gerçek aşkın kıtaları aşabileceğinin kanıtıydı.
Ve şimdi, ona daha da yakın olabilmek için Belçika’ya gidiyorum. Birkaç ay içinde evleneceğiz — ama şşş, kimseye söyleme! Şimdilik bu sırrı yalnızca kendimize saklamak istiyoruz 😂🥹
Bu mektup, imkânsız görünen kaderleri birleştirdiği için Slowly’ye bir teşekkürdür.
Ve Mabel’e… hayatımın en güzel tesadüfü olduğu için.
Bu hikâye sana aşkın aceleye gerek duymadığını hatırlatsın.
Bazen aşk yavaşça gelir, mektup mektup, ta ki olması gerektiği hâle gelene kadar.
