Başlangıçta İngilizce olarak yazılmıştır, OpenAI tarafından çevrilmiştir.
Slowly’ye meraktan katıldım. Derin bir şey beklemiyordum — belki sadece birkaç eğlenceli mektup, yabancılarla kısa sohbetler, çok da ciddi olmayan bir şeyler. Ama Slowly, ihtiyacım olduğunu bile bilmediğim bir şeye dönüştü. Çok hızlı akan bir dünyada adeta ferahlatıcı bir nefes gibiydi.
Slowly aracılığıyla her yaştan ve yaşamın her kesiminden insanlarla tanıştım. Bazıları benden yaşlıydı, bazıları daha genç, bazılarıysa sadece kitaplarda okuduğum yerlerden geliyordu. Dünyanın dört bir yanından insanlarla tanıştım ve ayrıca kendi ülkemden biriyle de — şimdi gerçek bir arkadaşım dediğim biriyle.
Neredeyse bir yıldır konuşuyoruz. Bazen cevap vermemiz haftalar, hatta aylar sürse de, aramızdaki bağ asla kaybolmadı. Bu da onu özel kılıyor. Acele yok, baskı yok. Sadece hayatlarını yavaş yavaş paylaşan iki insan — hikâyelerle, iç dökmelerle, hayallerle ve endişelerle. Bazen akşamları, zihnim doluyken yazıyorum ve sadece kelimeleri dökmek bile terapi gibi geliyor.
Kendi ülkemden mektup arkadaşım, düşüncelerimi en çok paylaştığım kişi haline geldi. Ona günümden, okuldan kaynaklanan stresimden, etkinliklerden sonra ne kadar yorgun hissettiğim gibi küçük şeylerden ya da gün batımını izlerken ne kadar mutlu olduğumdan bahsediyorum. O artık bir yabancı değil, güvenli bir liman.
Düşünmesi bile çılgınca — basit bir mektup uygulaması sayesinde, hiç tanışmadığım insanlardan duygusal destek buldum. Bu arkadaşlıklar hızlı cevaplara ya da günlük güncellemelere bağlı değil — sadece dürüstlük ve sabır üzerine kurulu. Ve bu çok şey ifade ediyor.
Slowly bana bağ kurmanın ne kadar hızlı konuştuğuyla değil, ne kadar derin dinlediğinle ilgili olduğunu hatırlattı. Nazikliğin okyanusları aşabileceğini ve mektupların bazen anlık mesajlardan daha fazla teselli verebileceğini öğretti.
Bir bakıma, Slowly benim sessiz köşem oldu — sadece kendim olabildiğim ve yine de duyulabildiğim bir alan. Ve bunun için her zaman minnettar olacağım.
