Oorspronkelijk geschreven in vereenvoudigd Chinees, vertaald door OpenAI.
Ik gebruik deze software sinds januari 2023. Ik herinner me nog goed dat het een periode was waarin de pandemie opnieuw oplaaide, en ik opnieuw begon aan een leven van online lessen. De hele dag thuis blijven liet de tijd zowel eindeloos als versnipperd aanvoelen. Misschien om de eenzaamheid van het alleen zijn te verlichten, begon ik online naar een venster te zoeken om met anderen te communiceren — en precies toen kwam ik Slowly tegen. Het opende voor mij een raam naar een veel grotere wereld. In het echte leven ben ik iemand die graag praat, maar echt goede vrienden met wie ik mijn hart kan delen heb ik maar twee of drie — het initiatief nemen is voor mij nooit gemakkelijk. Ik wilde deze app in eerste instantie gebruiken om met mensen van over de hele wereld in contact te komen. Tot op de dag van vandaag herinner ik me nog helder de onbeschrijfelijke opwinding toen ik mijn allereerste antwoord ontving.
Via Slowly ontmoette ik veel vrienden uit verschillende regio’s en landen, waaronder enkele landen waarmee ik eerder nauwelijks bekend was. Hoe druk ik ook ben met mijn studie, ik neem altijd de tijd om zorgvuldig te antwoorden, omdat het me rust en vreugde brengt. Ik hou vooral van Slowly’s communicatiestijl waarbij je moet wachten — of je nu een brief verstuurt of ontvangt, het kost tijd. Dit is heel anders dan andere sociale apps, omdat het me helpt te vertragen en elke brief zorgvuldig te formuleren in plaats van impulsief te typen wat in me opkomt. Het wachten op een antwoord leert me geduldig te blijven en houdt ondertussen een mooie verwachting in mijn hart. Slowly heeft me de schoonheid van ‘uitgestelde voldoening’ geleerd. Soms krijg ik dagenlang geen nieuwe brieven, en precies wanneer ik teleurgesteld raak, zie ik de volgende ochtend dat er ineens meerdere brieven onderweg zijn. Die verrassing is iets wat geen enkele chatapp ooit kan geven. Het wachten geeft elke conversatie een plechtige sfeer en maakt van het verlangen zelf een vorm van genot.
Aan het begin correspondeerde ik vooral met gebruikers uit Taiwan — deels omdat schrijven in het Chinees makkelijker was, maar ook omdat de eerste twee automatisch aanbevolen gebruikers uit Taiwan kwamen. De eerste die mij terugschreef was een meisje van mijn leeftijd. We praatten over van alles: schoolleven, studiestress en zelfs mopperen over leraren… Hoewel we later het contact verloren, blijft die periode me nog steeds helder bij.
Mijn eerste echte buitenlandse penvriendin was een Japans meisje van ongeveer mijn leeftijd. Vanaf dat moment beperkten onze gesprekken zich niet langer tot het dagelijks leven; we begonnen ook culturele onderwerpen te bespreken. Wat me bijzonder is bijgebleven, is dat ik haar ooit traditionele Chinese muziekinstrumenten heb geïntroduceerd — ik was toen echt ongelooflijk blij, omdat ik eindelijk het gevoel had dat mijn muziektheoriekennis van pas kwam. Vanaf die tijd ontstond ook mijn wens om Japans te leren, en tot nu toe ben ik blijven doorleren.
In de afgelopen tijd heb ik veel brieven geschreven en ontvangen. Hoewel veel penvrienden na een korte periode geen antwoord meer stuurden, werd elk gesprek een uniek deel van mijn herinneringen. Natuurlijk duurt niet elke penvriendrelatie lang. Sommige mensen stoppen geleidelijk met antwoorden, maar ik voel geen spijt meer. Want ik weet dat we op een bepaald moment beiden oprecht een klein stukje van onze wereld voor elkaar hebben geopend. En dat alleen al is kostbaar genoeg.
Nu schrijf, wacht en hoop ik nog steeds op Slowly. Als jij ook een andere manier van communiceren wilt proberen, begin dan gerust hier. Misschien is de volgende brief die bergen en zeeën doorkruist, juist onderweg naar jou.
