Oorspronkelijk geschreven in het Italiaans, vertaald door OpenAI.
Ik had nooit gedacht dat een penvrienden-app mijn leven zou kunnen veranderen.
Toen ik Slowly in de inmiddels verre herfst van 2019 downloadde, was ik simpelweg op zoek naar iemand met wie ik kon praten en mezelf kon zijn. Ik had geen enkele verwachting. Ik dacht dat ik een paar brieven zou uitwisselen, interessante mensen zou ontmoeten en dat het daarna, zoals zo vaak op het internet gebeurt, gewoon zou eindigen.
Maar uit één van die brieven ontstond de diepste vriendschap die ik ooit heb gekend.
Jarenlang schreven we elkaar zonder haast, met respect voor de wachttijd – ook al was die in ons geval meestal vrij kort. Binnen het eerste jaar stroomden onze postvakken al over met tientallen brieven per week. En wat een bijzonder gevoel was het om te weten dat er ergens op de wereld iemand de tijd nam om te gaan zitten, na te denken en zorgvuldig de juiste woorden voor jou uit te kiezen.
In een wereld waarin alles onmiddellijk gebeurt, leerde Slowly ons de waarde van geduld en de kracht van woorden. Er waren geen foto’s nodig, geen uiterlijk vertoon, geen ijdelheid en geen onzekerheden. Voor het eerst kreeg ik de kans om kennis te maken met iemands ziel – en niets anders.
We deelden onze angsten, dromen, mislukkingen en successen. We vertelden elkaar over de meest alledaagse dagen én de belangrijkste momenten van ons leven. We maakten samen universitaire examens mee, veranderingen in ons leven, nieuwe relaties, persoonlijke crises, verhuizingen, twijfels over de toekomst en zelfs moeilijke stiltes. Soms voelde het alsof we samen opgroeiden, ondanks de afstand tussen ons.
Na verloop van tijd besefte ik dat sommige mensen je via woorden beter leren kennen dan veel anderen ooit zouden kunnen door je recht in de ogen te kijken.
Onze brieven werden er honderden. Tot op de dag van vandaag bewaart elke brief een klein stukje van ons. We creëerden een eigen taal, opgebouwd uit metaforen, muziek, films, gedeelde herinneringen en grapjes die alleen wij begrepen. Zonder dat we het beseften, hadden we een klein thuis gebouwd, gemaakt van digitaal papier en liedjes van The Beatles.
Natuurlijk was niet alles eenvoudig. Zoals elke betekenisvolle relatie kende ook de onze moeilijke periodes. Het leven gaat verder. Mensen veranderen. Prioriteiten veranderen. Het evenwicht tussen twee mensen verandert. Soms groei je in dezelfde richting, soms niet. En dat is helemaal oké.
Helaas kreeg ons verhaal niet het einde waarop we hadden gehoopt.
Lange tijd dacht ik dat dit betekende dat al het andere voor niets was geweest. Vandaag geloof ik dat niet meer.
Nu geloof ik dat de schoonheid van een vriendschap niet alleen afhangt van hoe zij eindigt.
Sommige ontmoetingen veranderen je voorgoed, ook al duren ze niet voor altijd.
Die persoon leerde me echt te luisteren, oprecht te schrijven en met meer nieuwsgierigheid en verstand naar de wereld te kijken.
Als ik vandaag een ander mens ben, dan heb ik dat voor een deel ook aan die brieven te danken.
Daarom zal Slowly voor mij nooit zomaar een app zijn.
Voor mij was het – en is het nog steeds – de plek waar twee vreemden elkaar ontmoetten, zonder te weten dat ze elkaars leven, ten goede én ten kwade, voorgoed zouden veranderen.
Misschien is dat wel het mooiste geschenk van Slowly: ons eraan herinneren dat de diepste verbondenheid niet altijd ontstaat door fysieke nabijheid, maar door geduld, aandacht voor elkaar en de moed om je kwetsbaar op te stellen, ongeacht hoe het verhaal uiteindelijk afloopt.
Ik weet niet of alle verhalen die hier beginnen voor altijd bedoeld zijn. Dat gold in ieder geval niet voor het mijne.
En toch, als ik terug kon gaan in de tijd, zou ik die allereerste brief precies hetzelfde schrijven.
Sommige mensen maken maar een klein deel van onze reis met ons mee. Maar geloof me: soms is juist dat kleine stukje al meer dan genoeg.
