Slowly veranderde de manier waarop ik schrijf, denk en zelfs hoe ik naar mezelf kijk. Na verloop van tijd begon ik patronen op te merken …

Ik voel me niet langer een vreemde in de wereld; ik voel dat ik deel uitmaak van een wereldwijde gemeenschap van vriendelijke zielen.

Ik wilde iets langzamers, iets eerlijkers en iets dat me zou helpen om op een betere manier met mensen in contact te komen.

Het ging niet alleen om het opnieuw verbinden met anderen, maar ook om het herontdekken van mijn eigen veerkracht en de vreugde van het openen van mijn hart voor de onverwachte geschenken van vriendschap.

Hoewel ik nog steeds worstel met het vinden van mijn ware kern, heb ik onderweg in ieder geval goede vrienden gemaakt!

Langzaam merkte ik dat ik niet alleen nieuwe culturen leerde kennen, maar ook mezelf opnieuw leerde kennen.

Door aan iemand anders te schrijven, beginnen we onszelf duidelijker te ontmoeten – niet als wie we denken te moeten zijn, maar als wie we echt zijn.

Ik weet zeker dat ik met de tijd, en naarmate ik me meer op mijn gemak voel met het proces, klaar zal zijn om mijn kring uit te breiden.

De deugden van zelfacceptatie zijn niet langer beperkt tot geloven in mezelf, maar omvatten ook het besef dat elke bedreigende onzekerheid tussen mijn bipolaire fasen het waard was om te delen.

Every stranger has their own story, and it only takes a single letter to form a meaningful bond that transcends borders.

It's truly delightful to find oneself in this app, whereupon I've come to a profound realization...

Her letters made me think about lots of the stuff that I had taken for granted in the world, and she and I held several of the same moral values.