Onlarca görüntülü görüşme yapmıştık ama onu ilk kez ekranın dışında görmek bambaşka hissettirdi. Sanki telefonum onun tam versiyonunu içine sığdıramıyordu.

Beni olduğum gibi kabul ediyor. Defalarca beni kurtardı, en karanlık vadilerden çekip çıkardı.

Mektup arkadaşlarımın paylaştığı bazı yemekleri yapmayı denedim; Hint Jalebi’si, Brezilya Goiabada’sı, Japon sakura jölesi ve Kore kimchisi—denemelerim mükemmel değildi ama kesinlikle çok eğlenceliydi.

Hiç tanımadığınız birine sayısız mektup göndermek ve süreç içinde yavaş yavaş aşık olmak, oldukça gerçek dışı ama son derece romantik bir şey...

Sık sık korkularımız ve hayattaki endişelerimiz hakkında hikayeler değiş tokuş ediyoruz. Ona herhangi bir şeyi söylemekte asla tereddüt etmedim.

Özlem duyan eski bir arkadaş gibi hissediyorum ve nihayet uzun bir ayrılıktan sonra yeniden buluşmuş gibiyiz.

Why do people nowadays keep sending letters?

Bu hikaye, o gece uyuyamadığım için ne yapacağımı bilmediğim bir zamanda başladı...

Nick ile "konuşmayı" seviyordum çünkü kendimi baskı altında hissetmeden istediğim her şeyi yazabiliyordum.

We grew up in a digital world so to speak. But I always feel like I was born in the wrong era!

Ve o zamandan beri hiç iletişime geçmedik çünkü bana yanlış bir umut vermek istemiyordu.

Bir hafta Slowly'de mektuplaştıktan sonra, bana buluşmayı önerdi...