Onun içinde, sessiz ama güçle yanan bir "mavi alev" hissediyorum. Ve şimdi, aynı alevin kendi kalbimde de yandığını hissediyorum.

Her ne kadar ikimiz de buna inanmasak da, biz ruh eşiyiz.

Bu iki kişi muhtemelen asla birbirleriyle tanışmayacak, ama zihnimde onların sözleri, hayatımın bir bölümünü taşıyan kitap tutacakları gibi yan yana duruyor.

Onun yanında kendimi gerçekten görülmüş ve değer verilmiş hissediyorum – sadece bir en iyi arkadaşın sunabileceği bir his bu …

Ona yazdığımda, hayatım boyunca tanıdığım biriyle konuşuyormuşum gibi hissediyorum.

Kendimizi aynı görüyoruz. O, "Biz yarıya kesilmiş bir patatesiz" diyor.

O gün, ikimiz de bu kadar iyi arkadaş olacağımızı bilmiyorduk.

Içgüdülerim bana bunun o olduğunu söyledi — kaderin belirlediği bir duygusal sırdaş.

Önemli bir insan bulduğunuzda, ne mesafe ne de zaman farkı hiçbir anlam ifade etmez...

O ruhumun derinliklerinde bir yerlere dokundu ve şu anda Slowly’de çok önemli bir arkadaş...

Ona ve Slowly’e, bana kendi ruh eşimi, gerçek bir mektup arkadaşını ve benimle aynı ilgi alanlarına sahip bir yaşıtımı bulmama yardımcı oldukları için teşekkür ederim.

Sadece kelimelerle bu kadar yakın bir ilişki geliştirebilmek eğlenceli değil mi?