Poznałem kogoś ze Stanów Zjednoczonych — teraz mojego drogiego przyjaciela od ponad dwóch lat. To piękna dusza, autentyczna bez wysiłku, i nauczył mnie na nowo wierzyć w siebie.

W końcu, w tych chwilach, które trwały jak całe życie, stanęła przede mną, przytuliłem ją i wręczyłem list.

Akceptuje mnie takim, jakim jestem. Ratował mnie raz za razem, wyciągając mnie z najciemniejszych dolin.

Stopniowo zauważyłam, że nie tylko poznaję nowe kultury, ale też poznaję siebie na nowo.

Czas minął tak szybko, że czuję się, jakbym znów była w tamtym momencie, kiedy po raz pierwszy się zobaczyłyśmy i przytuliłyśmy. Przytuliłyśmy się i zapłakałyśmy.

Ci dwaj ludzie prawdopodobnie nigdy się nie spotkają, ale w mojej głowie ich słowa stoją obok siebie jak podpórki do książek, podtrzymujące rozdział mojego życia.

Była połowa września 2021 roku i tego wieczoru zostaliśmy parą. Nasze dusze się odnalazły.

To szalone, że dzięki prostemu aplikacji do wymiany listów znalazłam emocjonalne wsparcie u ludzi, których nigdy nie spotkałam.

Czuję się dostrzeżony i doceniony w jej obecności – w sposób, w jaki tylko najlepszy przyjaciel potrafi to zaoferować …

Często myślę o tym, jak magiczne to jest, że osoba, która wysłała mi pierwszy list na Slowly, jest teraz tą, z którą tworzę nasze wspólne życie.

Próbowałem przygotować niektóre z potraw, którymi podzielili się ze mną moi korespondencyjni przyjaciele, jak indyjskie jalebi, brazylijska goiabada, japońska galaretka sakura i koreańskie kimchi — powiedzmy, że moje próby nie były idealne, ale na pewno były zabawne.

Pisząc do kogoś innego, zaczynamy spotykać samych siebie wyraźniej — nie jako osoby, którymi myślimy, że powinniśmy być, ale jako ci, którymi naprawdę jesteśmy.