Wewnątrz niego czuję „niebieski płomień” – cichy, a jednak płonący z wielką siłą. I teraz czuję, że ten sam płomień zapłonął w moim własnym sercu.

I tak oto moje „szalone” marzenie się spełniło! Spędziliśmy razem dwa dni mojej podróży. Dzięki jej towarzystwu, doświadczyłem innej Japonii i miałem głębsze interakcje z lokalną osobą.

Próbowałem przygotować niektóre z potraw, którymi podzielili się ze mną moi korespondencyjni przyjaciele, jak indyjskie jalebi, brazylijska goiabada, japońska galaretka sakura i koreańskie kimchi — powiedzmy, że moje próby nie były idealne, ale na pewno były zabawne.

Teraz mam osoby, z którymi mogę porozmawiać, kiedy tylko chcę — gdy się nudzę, gdy się martwię albo gdy po prostu potrzebuję kilku kojących słów.