Her şey bir mektupla başladı... Ama o mektup, sadece bir başlangıçtı.

Bana ne yazdığını keşfetmeyi çok seviyordum, kelimelerini seviyordum ve bana “hoşça kal” derken sarılmalar göndermesini çok seviyordum...

Onunla birlikte daha önce hiç tatmadığım şeyleri tattım, hiç duymadığım şarkıları dinledim ve benim için bilinmeyen bir ülkeyi keşfettim.

ABD’den biriyle tanıştım — şimdi iki yılı aşkın süredir çok değerli bir arkadaşım. O, güzel bir ruha sahip, doğal bir şekilde samimi biri ve bana yeniden kendime inanmayı öğretti.

Sonunda, ömür boyu süren o anların sonunda karşıma geldi, onu kucakladım ve mektubu verdim.

Beni olduğum gibi kabul ediyor. Defalarca beni kurtardı, en karanlık vadilerden çekip çıkardı.

Yavaş yavaş, sadece yeni kültürler tanımadığımı, kendimi de yeniden tanıdığımı fark ettim.

Zaman o kadar çabuk geçti ki kendimi şu an, birbirimizi ilk gördüğümüzde sarıldığımız o anda buluyorum. Sarılıp ağladık.

Bu iki kişi muhtemelen asla birbirleriyle tanışmayacak, ama zihnimde onların sözleri, hayatımın bir bölümünü taşıyan kitap tutacakları gibi yan yana duruyor.

Eylül 2021’in ortalarıydı ve o akşam sevgili olduk. Ruhlarımız birbirini bulmuştu.

Düşünmesi bile çılgınca — basit bir mektup uygulaması sayesinde, hiç tanışmadığım insanlardan duygusal destek buldum.

Onun yanında kendimi gerçekten görülmüş ve değer verilmiş hissediyorum – sadece bir en iyi arkadaşın sunabileceği bir his bu …