ABD’den biriyle tanıştım — şimdi iki yılı aşkın süredir çok değerli bir arkadaşım. O, güzel bir ruha sahip, doğal bir şekilde samimi biri ve bana yeniden kendime inanmayı öğretti.

Sonunda, ömür boyu süren o anların sonunda karşıma geldi, onu kucakladım ve mektubu verdim.

Beni olduğum gibi kabul ediyor. Defalarca beni kurtardı, en karanlık vadilerden çekip çıkardı.

Yavaş yavaş, sadece yeni kültürler tanımadığımı, kendimi de yeniden tanıdığımı fark ettim.

Zaman o kadar çabuk geçti ki kendimi şu an, birbirimizi ilk gördüğümüzde sarıldığımız o anda buluyorum. Sarılıp ağladık.

Bu iki kişi muhtemelen asla birbirleriyle tanışmayacak, ama zihnimde onların sözleri, hayatımın bir bölümünü taşıyan kitap tutacakları gibi yan yana duruyor.

Eylül 2021’in ortalarıydı ve o akşam sevgili olduk. Ruhlarımız birbirini bulmuştu.

Düşünmesi bile çılgınca — basit bir mektup uygulaması sayesinde, hiç tanışmadığım insanlardan duygusal destek buldum.

Onun yanında kendimi gerçekten görülmüş ve değer verilmiş hissediyorum – sadece bir en iyi arkadaşın sunabileceği bir his bu …

Bazen düşünüyorum da, Slowly'de bana ilk mektubu gönderen kişinin şimdi hayatımızı birlikte kurduğum insan olması ne kadar büyülü bir şey.

Mektup arkadaşlarımın paylaştığı bazı yemekleri yapmayı denedim; Hint Jalebi’si, Brezilya Goiabada’sı, Japon sakura jölesi ve Kore kimchisi—denemelerim mükemmel değildi ama kesinlikle çok eğlenceliydi.

Bir başkasına yazarken, kim olmamız gerektiğini düşündüğümüz kişi olarak değil, gerçekten kim olduğumuz kişi olarak kendimizle daha net bir şekilde karşılaşıyoruz.