Benim için Slowly bir oyun değil, sonunda kendim olabildiğim bir yer …

Onun içinde, sessiz ama güçle yanan bir "mavi alev" hissediyorum. Ve şimdi, aynı alevin kendi kalbimde de yandığını hissediyorum.

Slowly; yazma, düşünme ve hatta kendimi gözlemleme biçimimi değiştirdi. Zamanla belirli kalıpları fark etmeye başladım …

Bir mektuba cevap verip vermeme konusunda tereddüt ediyorsanız: yapın, çünkü bu hayatınızı değiştirebilir.

Artık kendimi dünyaya yabancı hissetmiyorum; nazik ruhlardan oluşan küresel bir topluluğun parçası olduğumu hissediyorum.

Bilinmeyenin içinden birlikte geçtik ve diğer taraftan el ele çıktık.

Bağlantımızın kaybolduğunu sanmıştım, ama bu bana aldığım her kararın beni tekrar ona götürdüğünü fark ettirdi.

Daha yavaş bir şey, daha dürüst bir şey ve insanlarla daha iyi bir şekilde bağ kurmama yardımcı olacak bir şey istiyordum.

Her ne kadar ikimiz de buna inanmasak da, biz ruh eşiyiz.

Onlarca görüntülü görüşme yapmıştık ama onu ilk kez ekranın dışında görmek bambaşka hissettirdi. Sanki telefonum onun tam versiyonunu içine sığdıramıyordu.

İşte böyle, o "acayip" hayalim gerçekleşti! Gezi programımın iki gününü birlikte geçirdik. Onun eşliğiyle farklı bir Japonya deneyimledim ve yerel bir kişiyle daha derin bir etkileşim kurdum.

Bu sadece başkalarıyla yeniden bağlantı kurmakla ilgili değildi; kendi dayanıklılığımı yeniden keşfetmek ve dostluğun beklenmedik armağanlarına kalbimi açmanın getirdiği mutluluğu bulmakla ilgiliydi.