Poznałem kogoś ze Stanów Zjednoczonych — teraz mojego drogiego przyjaciela od ponad dwóch lat. To piękna dusza, autentyczna bez wysiłku, i nauczył mnie na nowo wierzyć w siebie.

W końcu, w tych chwilach, które trwały jak całe życie, stanęła przede mną, przytuliłem ją i wręczyłem list.

Zaczęliśmy rozmawiać około 5, może 6 lat temu, a zaledwie 2 tygodnie temu poleciałem, żeby spotkać się z nim po raz pierwszy na poważnie.

Z czasem listy stawały się coraz dłuższe, bardziej przemyślane, gdy odkrywaliśmy wspólne pasje, takie jak poezja, podróże i znajdowanie sensu w drobnych niuansach życia.

Ella i Jessica poznały się przez Slowly w wieku 15 lat. Po trzech latach wymiany listów, w wieku 18 lat, pokonały 3700 mil, aby spotkać się twarzą w twarz—teraz planują kolejne spotkanie w 2026 roku.

I can describe it as a meditative experience: I feel fully present in the moment and I forget about the world as I keep typing.

The act of correspondence where you share a bit about yourself can make you feel a smidge vulnerable at first, but if you give it some time, it will pay off.

Czułam się niewiarygodnie samotna, i wtedy wkroczyło Slowly.

To conclude, Slowly is a lifesaver. I don't know where my mental health would be without it.

Rozmawialiśmy na żywo równie swobodnie, jak w aplikacji, chodziliśmy po centrum handlowym i jedliśmy deser w Dippin’ Dots, gdzie poprosiłam pracownika Dippin’ Dots...

It left me feeling so uninspired to reach out to anyone else, until – Just when I least expected it, I had an incoming letter from Iran.

Mimo, że on jest pół świata dalej, czuję, że jest mi bliższy, niż większość ludzi.