Langzaam merkte ik dat ik niet alleen nieuwe culturen leerde kennen, maar ook mezelf opnieuw leerde kennen.

De tijd is zo snel voorbijgegaan dat ik me nu weer terugbevond in dat moment toen we elkaar voor het eerst zagen en omhelsden. We omhelsden elkaar en huilden.

Deze twee mensen zullen elkaar waarschijnlijk nooit ontmoeten, maar in mijn gedachten staan hun woorden naast elkaar als boekensteunen die een hoofdstuk van mijn leven dragen.

Het was half september 2021 en op die avond kwamen we samen. Onze zielen hadden elkaar gevonden.

Het is gek om te bedenken dat ik via een simpele brieven-uitwisselingsapp emotionele steun heb gevonden bij mensen die ik nog nooit heb ontmoet.

In haar aanwezigheid voel ik me gezien en gewaardeerd – op een manier zoals alleen een beste vriend dat kan geven …

Ik denk er vaak over na hoe magisch het is dat de persoon die mij de allereerste brief via Slowly stuurde, nu degene is met wie ik samen een leven opbouw.

Ik heb geprobeerd enkele van de gerechten te maken die mijn penvrienden met mij hebben gedeeld: Indiase Jalebi, Braziliaanse Goiabada, Japanse sakura-gelei en Koreaanse kimchi—laten we zeggen dat mijn pogingen niet perfect waren, maar zeker leuk.

Door aan iemand anders te schrijven, beginnen we onszelf duidelijker te ontmoeten – niet als wie we denken te moeten zijn, maar als wie we echt zijn.

Totdat je me verraste met een vliegticket, en na 800 km vliegen kon ik je eindelijk persoonlijk ontmoeten.

Ze luistert met empathie, geeft doordacht advies en weet altijd hoe ze me aan het lachen kan maken.

Nu heb ik mensen met wie ik altijd kan praten — als ik me verveel, me zorgen maak of gewoon behoefte heb aan een paar helende woorden.