Ik denk er vaak over na hoe magisch het is dat de persoon die mij de allereerste brief via Slowly stuurde, nu degene is met wie ik samen een leven opbouw.

Ik heb geprobeerd enkele van de gerechten te maken die mijn penvrienden met mij hebben gedeeld: Indiase Jalebi, Braziliaanse Goiabada, Japanse sakura-gelei en Koreaanse kimchi—laten we zeggen dat mijn pogingen niet perfect waren, maar zeker leuk.

Door aan iemand anders te schrijven, beginnen we onszelf duidelijker te ontmoeten – niet als wie we denken te moeten zijn, maar als wie we echt zijn.

Totdat je me verraste met een vliegticket, en na 800 km vliegen kon ik je eindelijk persoonlijk ontmoeten.

Ze luistert met empathie, geeft doordacht advies en weet altijd hoe ze me aan het lachen kan maken.

Nu heb ik mensen met wie ik altijd kan praten — als ik me verveel, me zorgen maak of gewoon behoefte heb aan een paar helende woorden.

Via de Slowly-app ontmoette ik ongelooflijke mensen uit India die ware gidsen op mijn reis werden.

Oorspronkelijk geschreven in het Engels, vertaald door OpenAI. In dit tijdperk van instantcommunicatie voelt de wereld kleiner aan dan ooit...

Ik weet zeker dat ik met de tijd, en naarmate ik me meer op mijn gemak voel met het proces, klaar zal zijn om mijn kring uit te breiden.

Gebeurde er iets onverwachts: ik begon contact te leggen met mensen uit delen van de wereld waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou kunnen bereiken. Het is zo opwindend geweest om nieuwe vriendschappen te zien ontstaan.

Wanneer ik haar schrijf, voelt het alsof ik praat met iemand die ik mijn hele leven al ken.

Ze was de eerste persoon die me niet alleen verdroeg, maar oprecht naar me wilde luisteren.