Slowly; yazma, düşünme ve hatta kendimi gözlemleme biçimimi değiştirdi. Zamanla belirli kalıpları fark etmeye başladım …

Artık kendimi dünyaya yabancı hissetmiyorum; nazik ruhlardan oluşan küresel bir topluluğun parçası olduğumu hissediyorum.

Daha yavaş bir şey, daha dürüst bir şey ve insanlarla daha iyi bir şekilde bağ kurmama yardımcı olacak bir şey istiyordum.

Bu sadece başkalarıyla yeniden bağlantı kurmakla ilgili değildi; kendi dayanıklılığımı yeniden keşfetmek ve dostluğun beklenmedik armağanlarına kalbimi açmanın getirdiği mutluluğu bulmakla ilgiliydi.

Hâlâ öz benliğimi bulmakta zorlanıyor olsam da, en azından bu süreçte birkaç iyi arkadaş edindim!

Yavaş yavaş, sadece yeni kültürler tanımadığımı, kendimi de yeniden tanıdığımı fark ettim.

Bir başkasına yazarken, kim olmamız gerektiğini düşündüğümüz kişi olarak değil, gerçekten kim olduğumuz kişi olarak kendimizle daha net bir şekilde karşılaşıyoruz.

Zamanla ve sürece daha fazla alıştıkça, çevremi genişletmeye hazır olacağıma eminim.

Kendini kabul etmenin erdemi artık sadece kendime inanmakla sınırlı değil, aynı zamanda Bipolar evrelerim arasındaki her tehlikeli belirsizliğin anlatılmaya değer olduğunu bilmekle ilgili.

Her yabancının kendi hikayesi vardır ve sınırları aşan anlamlı bir bağ kurmak için tek bir mektup yeterlidir.

Bu uygulamada kendini bulmak gerçekten keyif verici, burada derin bir farkındalığa vardım...

Mektupları, dünyada hep hafife aldığım birçok şeyi düşünmemi sağladı ve onunla birçok aynı ahlaki değeri paylaşıyorduk.